เมื่อเห็นท่าทางอกผายไหล่ผึ่งราวกับแม่ไก่ชนะศึกของหยางเสวี่ยเหมย เสี่ยวผูเถาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
ดูท่าทางของหยางเสวี่ยเหมยแล้ว นางคงไม่รู้เรื่องหีบปลาทองน้อยในตู้เสื้อผ้านั่น
ดูท่าหีบทองคำและอัญมณีนั้น ฉินเซี่ยงจวินคงซ่อนเอาไว้ไม่ให้นางรู้
ผู้คนกรูกันเข้ามาในบ้าน แห่กันไปอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน
ผูเถาก้าวขาสั้นป้อมๆ เดินนำเข้าห้องไปก่อน
ปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง มองลงไปข้างล่าง
แล้วชี้นิ้วเล็กจิ๋วไปที่พุ่มไม้ชั้นล่าง "นั้นอัลไลน่ะ? มองหยั่งกะกั่บเหลกกลั่บๆเอย!"
ได้ยินดังนั้น หยางเสวี่ยเหมยก็รีบผลุนผลันไปที่หน้าต่าง มองตามลงไป
ไม่มองก็แล้วไป พอมองแล้วก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม
นี่... นี่มันกล่องใส่นางสตางค์กับตั๋วของนางไม่ใช่หรือไง? หล่นลงไปชั้นล่างตั้งแต่เมื่อไหร่?
"นี่... นี่มันกล่องของบ้านฉัน..."
หยางเสวี่ยเหมยพึมพำกับตัวเอง
เสี่ยวผูเถายกยิ้มที่มุมปาก
รอฟังคำนี้ของนางอยู่เลย!
"อุ้ยั่งงั้น หนูยอมรับแล้วใช่ปะว่ากั่บบล่องใบนั้นเป็นของหนู!"
หยางเสวี่ยเหมยได้สติ ใจเต้นโครมครามโดยไร้สาเหตุ "ก็ใช่ของฉันน่ะสิ บางทีอาจเป็นแกแอบหย่อนลงไปตอนกุ่ยๆเมื่อกี้ก็ได้!"
เจ้าตัวเล็กส่ายหน้านุ่มนิ่ม "เปล๊าเลยน้า! ตามคนนุงหลายคู่มองดูหยู่น้า แล้วกั่บบล่องใบนี้มุ่นเบ้อเร่อขนาดนี้ ผูเถาไม่มีที่จะซ่อนเรยสักนิด!"
หยางเสวี่ยเหมย "......"
บัดซบ!
นางพูดมีเหตุผลดีนัก!
นางไม่มีข้อแก้ตัวเลยนี่หว่า!!!!!