จ้าวอวี่โจวสีหน้าเย็นชา ไอเย็นรอบตัวลดฮวบลง
ริมฝีปากบางเม้มแน่น เสียงเย็นและทุ้มต่ำ “ขอโทษ”
ทีละคำหนักแน่น เปี่ยมด้วยพลังกดดัน
หยางเสวี่ยเหมยถูกสายตาเขาทำเอาผวาจนตัวสั่น ขาอ่อนแทบทรุด
โชคดีที่มีฉินเซี่ยงจวินพยุงไว้ ไม่งั้นคงล้มไปแล้ว
แต่แทนที่จะถอย นางกลับยิ่งได้ใจ อาศัยคนเยอะ ยิ่งตีโพยตีพายหนักกว่าเดิม
“ฉันต้องขอโทษทำไม? เธอนั่นแหละขโมย!”
“ผู้ตรวจการ! ดิฉันขอแจ้งความเจ้าหนูที่ชื่อผูเถาคนนี้ แอบย่องเข้าบ้านกลางดึก ขโมยทรัพย์สมบัติทุกอย่าง! ดิฉันขอค้นตัวนาง ค้นที่พักนาง!”
ผู้ตรวจการโจวขมวดคิ้ว “หมายความว่า จะขอค้นบ้านผู้บัญชาการจ้าวงั้นหรือ?”
ใครๆ ก็รู้ ตอนนี้ผูเถาพักอยู่บ้านจ้าวอวี่โจว
คำพูดนาง ก็คือจะให้พวกเขาไปค้นบ้านผู้บัญชาการจ้าวนั่นเอง?
“ใช่!” หยางเสวี่ยเหมยยืนกรานว่าของถูกผูเถาขโมย
ในมุมมองนาง การวิเคราะห์นางถูกต้องทุกประการ
หมอผีที่ชื่อผูเถาคนนี้ เมื่อวานก่อนจู่ๆ ก็หายตัวไป ในเขตที่พักก็ลือกันว่าถูกคนร้ายลักพาตัวจับตัวไป
แต่วันนี้นางกลับมาอย่างปลอดภัยอยู่ที่นี่
คนในเขตที่พักบอกว่า นางกลับมาเมื่อคืน
เมื่อคืนเอง เจียวเจียวก็บังเอิญเจอวิญญาณผูเถาที่บ้านนาง
ทรัพย์สินในบ้านนางก็ถูกกวาดเกลี้ยงไปเมื่อคืน
บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนี้ได้ยังไง?
ดังนั้น ของในบ้านนาง ต้องเป็นฝีมือเจ้าหนูผูเถานี่แน่!
เสี่ยวผูเถามองดูหยางเสวี่ยเหมยที่หน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ นึกถึงคำพูดเมื่อคืนของนาง ในใจสะใจยิ่งนัก
โกรธแล้วสินะ?
โกรธนั่นแหละดีแล้ว!
ต่อไป ยังมีเรื่องให้พวกเจ้าปวดหัวกว่านี้อีกนะ!