"แก!" หยางเสวี่ยเหมยเลิกคิ้วทันที จ้องเขม็งด้วยความโกรธ
เจ้าตัวเล็กเลิกคิ้ว มองนางด้วยสายตาเย็นชา "จะขอโทษนะ ก็ต้องมีท่าทีขอโทษสิ ตัวแกเองที่ทำเหมือนหมาเห่ามั่ว ยังจะไม่ให้ข้าระบายอารมณ์บ้างเลยรึ?"
"ใช่แล้ว!" เฉียนชุนฮวา ผู้เป็นแฟนคลับตัวยงของผูเถา ยืนเคียงข้างเจ้าตัวเล็กอย่างหนักแน่น "หยางเสวี่ยเหมย แกอายุขนาดเป็นแม่ของผูเถาได้แล้ว ใส่ร้ายเด็กยังไม่พอ แค่ขอโทษยังทำแบบขอไปที น่าอายไหม!"
"ไม่อยากขอโทษก็รีบเก็บของไสหัวออกจากเขตที่พักไป อย่าทำให้พวกเราในเขตที่พักต้องขายหน้า!"
คนอื่นๆ ก็พากันเห็นด้วย "ใช่แล้ว! ไม่อยากขอโทษก็เก็บของไป! แกพูดเองนะว่า ถ้าของไม่ใช่ผูเถาเอาไปก็จะย้ายออกจากเขตทหาร!"
หยางเสวี่ยเหมยเห็นตัวเองตกเป็นเป้ากลางสายตา เกือบโกรธจนตาย
เรื่องวันนี้ ทั้งที่เจ้าองุ่นเน่านี่เป็นคนทำ!
นางก็แค่ดูออกว่าพวกเขาไม่กล้ายอมรับว่ากล่องเป็นของตน จึงจงใจทำแบบนี้ ให้พวกเขาต้องกล้ำกลืน!
ตอนนี้นางไม่เพียงต้องกล้ำกลืนความโกรธแค้นนี้ แต่ยังต้องขอโทษต่อหน้าธารกำนัล!
นี่มันร้ายยิ่งกว่าฆ่านางเสียอีก!
ฉินเซี่ยงจวินเองก็มีสีหน้าขมขื่นหนักหนา
แต่เขาร้ายลึกยิ่งกว่าหยางเสวี่ยเหมย แม้ในใจจะแค้นจนขบฟัน แต่บนหน้ากลับไม่แสดงอารมณ์มากนัก
เขากระตุกแขนเสื้อหยางเสวี่ยเหมย แล้วส่งสายตาเป็นนัย "เมียจ๋า รีบขอโทษเขาเถอะ เรื่องวันนี้ เป็นความผิดของเราแต่แรก"
ถึงขั้นนี้แล้ว หยางเสวี่ยเหมยก็ได้แต่กล้ำกลืนความแค้น ฟันหักเก็บไว้ในปาก
สูดหายใจลึก ข่มความโกรธ แล้วคู่กับฉินเซี่ยงจวิน โค้งคำนับขอโทษเสี่ยวผูเถา "ขอโทษ"