ฉินเซี่ยงจวินมาถึงริมแม่น้ำ หยิบก้อนหินทุบผิวน้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็งจนเป็นหลุมใหญ่ แล้วโยนศพกับเข็มฉีดยาลงไปในหลุมน้ำนั้น
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
ศพจมลงสู่แม่น้ำ ไม่นานก็หายลับไป
ฉินเซี่ยงจวินถอนหายใจยาว เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
กดขอบหมวกทรงเลนินลงให้ต่ำ แล้วหมุนตัวเดินเร็วๆ หายไปในค่ำคืนอันมืดมิด
ขี่จักรยานกลับมาถึงเขตที่พักในเขตทหารก็เกือบตีสามตีสี่แล้ว
ฉินเซี่ยงจวินกลัวถูกใครพบเห็น จึงปีนกำแพงหลังบ้านเข้าไปในเขตที่พักเขตทหาร
ตั้งใจจะแอบกลับบ้านเงียบๆ ทำเป็นว่าไม่เคยออกไปไหน
แต่พอผลักประตูบ้านเข้าไป กลับเห็นในห้องมืดมีหยางเสวี่ยเหมยนั่งกอดอกบนเก้าอี้ จ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา
ฉินเซี่ยงจวินที่ทำชั่วแล้วใจไม่ดีตกใจสุดขีด
จากนั้นก็ตะคอกลั่นว่า "ทำบ้าอะไรเนี่ย! ตกใจหมดเลย! ดึกดื่นไม่นอน นั่งจ้องตาเขม็งจะขู่ใคร?"
หยางเสวี่ยเหมยลุกพรวด เปิดไฟนีออน แล้วจ้องเขาอย่างโกรธจัด "คืนนี้แกไปไหนมา?"
ฉินเซี่ยงจวินกระพริบตาปริบๆ อย่างรู้สึกผิด "เปล่า... ไม่ได้ไปไหน... ก็ไปทำงานล่วงเวลาที่สถานีอนามัยน่ะ..."
"แกพูดบ้าอะไรของแก!" หยางเสวี่ยเหมยโกรธจนด่าลั่น "แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง?!"
"เมื่อคืนแกทำท่าทางลับๆ ล่อๆ แอบย่องออกไป ฉันตอนนั้นก็รู้สึกผิดปกติแล้วเลยแอบตามไป ผลคือพบว่าแกไปสถานีอนามัย! พูดมา! แกไปหาเจียงหลิ่วจือใช่ไหม!"
เห็นกับตา
ช่วงนี้เรื่องที่ฉินเซี่ยงจวินกับเจียงหลิ่วจือมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันลือกันสนั่นหวั่นไหว ตอนแรกเธอเชื่อว่าทุกอย่างเป็นแผนของผูเถา จึงเลือกเชื่อใจพวกเขา