เสี่ยวผูเถากลิ้งตัวอย่างมีความสุขบนเตียงไปสองสามตลบ สุดท้ายก็กลิ้งเข้าไปในอ้อมกอดของจ้าวอวี่โจวที่หลับอยู่ด้วยท่าทางชำนาญ กอดแขนเขาไว้แน่น แล้วหาวหวอด "อ้าหวา... คืนนี้ดีใจจังเลยนะ..."
"ปะป๊า ความจริงกำลังจะปรากฏแล้วนะ..."
เด็กน้อยพึมพำเสียงอู้อี้ด้วยน้ำเสียงเด็ก ๆ แล้วก็หลับตาลง หลับสนิทไปอีกครั้ง...
-
ตั้งแต่ยายอิ่นจากไป เจียงหลิ่วจือก็ได้รับบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาล เขตที่พักเขตทหารก็เงียบสงบไปสองวัน
พอถึงเช้าวันที่สาม ฟ้ายังไม่ทันสางดี เขตที่พักเขตทหารก็โกลาหลวุ่นวายขึ้นมา
ภรรยาทหารหลายคนที่ตื่นแต่เช้าไปเข้าแถวซื้อเต้าหู้ที่ร้านสหกรณ์วิ่งกลับมาอย่างตื่นตระหนก
"เกิดเรื่องตายขึ้นแล้ว! เกิดเรื่องตายขึ้นแล้ว!"
พี่สะใภ้หวางถือตะกร้าไม้ไผ่เปล่าในมือ วิ่งมาจนหอบกระชั้น ๆ รองเท้าฝ้ายเก่า ๆ ที่ใส่เหยียบหิมะลื่นจนเกือบล้ม
เธอยึดกำแพงไว้แน่น ยืนอยู่ข้างล่างตึกที่พักแล้วตบขาตัวเองดังเผียะ
ตอนนี้เป็นเวลาที่ทุกบ้านกำลังตื่นมาเตรียมทำอาหารเช้า
ไม่นานประตูของแต่ละบ้านก็เปิดออก
คนที่คลุมเสื้อทหารทับ คนที่ถือชามกระเบื้องเคลือบกำลังจะแปรงฟัน และคนที่กำลังซาวข้าวอยู่ ต่างก็เข้ามาล้อมวง
"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เช้าตรู่มาตะโกนปลุกผีกันยังไงล่ะ?" ภรรยาของผู้ช่วยหลิวขยี้ตา มือยังถือแปรงสีฟันอยู่
พี่สะใภ้หวางกลืนน้ำลาย มองซ้ายมองขวา กดเสียงต่ำลง ทำท่าทางลึกลับ