เสี่ยวผูเถาฟังแล้วก็เข้าใจแจ่มแจ้ง
"ถูกแล้วเจ้าค่ะ นี่คือคำสาปยืมอายุ หล่อนเอาเสื้อผ้าแนบเนื้อของพี่เสี่ยวอู่ไป ก็คือจะไปทำพิธีชั่วร้ายยืมอายุขัย คงเป็นเพราะหลานชายเล็กของหล่อนเกิดเรื่อง หล่อนอยากต่อชีวิตให้หลานชาย ก็เลยคิดแผนร้ายกับพี่เสี่ยวอู่"
คำพูดของผูเถาทำเอาทุกคนในห้องผู้ป่วยตกตะลึง
ชาวบ้านมีความเชื่อเรื่องการยืมอายุขัยอยู่จริง
ว่ากันว่าเอาเสื้อผ้าแนบเนื้อของผู้ถูกยืมอายุไปวางบนถนนให้ล้อรถทับ ก็จะสามารถถ่ายโอนสิ่งชั่วร้ายและโรคภัยไปสู่เจ้าของเสื้อผ้า แล้วโอนอายุขัยของเจ้าของเสื้อผ้าไปให้ผู้ยืมอายุแทน
"เป็นไปได้ยังไง?" หลิวเฉี่ยวหลานส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ "เสี่ยวอู่เป็นหลานนอกแท้ ๆ ของท่านแม่นะ! แม่ฉันไม่มีทางโหดร้ายขนาดนี้! ผูเถา หนูเดาผิดหรือเปล่า?"
เจ้าตัวเล็กถอนหายใจด้วยน้ำเสียงน่าทะนุถนอม "จะใช่หรือเปล่า ให้ผูเถาไปดูที่บ้านของพวกคุณก็รู้แล้ว"
คนในตระกูลโจวพากันสีหน้าเคร่งเครียด พาผูเถาไปที่บ้านพักที่พวกเขาอยู่
บ้านที่ผู้การโจวได้รับการจัดสรรเป็นตึกสองชั้นหลังเล็ก มีลานเล็ก ๆ ด้านนอก ซึ่งภรรยาผู้การปรับเปลี่ยนเป็นสวนผัก
กลางฤดูหนาวเดือนเย็นยะเยือก ในสวนผักปลูกผักกาดขาวเต็มไปหมด ถูกหิมะปกคลุม ขาวตัดกับเขียว
เสี่ยวผูเถาพอเข้าน้ามาก็เห็นไอสีดำเข้มข้นกลุ่มหนึ่ง พวยพุ่งขึ้นมาจากมุมกำแพงทิศตะวันตกเฉียงใต้ของสวนผัก