จ้าวอวี่โจวมองจานข้าวที่มีแต่ผักสีเขียวทั้งจาน มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย "ผูเถารู้ได้ยังไงว่าคุณลุงชอบกินผัก?"
"ลำบากหนูแล้ว"
เด็กน้อยถึงกับตั้งใจคัดผักที่เขาไม่ชอบออกมาให้ ช่างอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน
จ้าวอวี่โจวหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วก้มหน้ากิน
ไม่รู้ทำไม ข้าวมื้อนี้ถึงได้หอมอร่อยเป็นพิเศษ
ผูเถา "Σ(⊙▽⊙"a……"
ฮือออ…
ปะป๊าสมองขาดสติไปหนึ่งกรึบหรือเปล่านะ!
ทำไมถึงไม่เข้าใจคำใบ้ของเธอเลยล่ะ?
เด็กหน้านิ่วคิ้วขมวด เท้าคางด้วยความหงุดหงิด
ที่พี่ซีพูดไว้ไม่ผิดเลย!
ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว สมองกลวงโบ๋ ปะป๊าก็ไม่มีข้อยกเว้น!
ช่างเถอะๆ!
ครั้งเดียวไม่ได้ผล ก็เอาสองครั้ง!
เธอต้องหาโอกาสจับผิดเจียงหลิ่วจือให้ได้ ให้ปะป๊ารู้เรื่องที่อีกฝ่ายท้องให้จงได้!
ออกจากโรงอาหารหลังจากกินอิ่มท้องแล้ว เสี่ยวผูเถาก็นอนซบไหล่จ้าวอวี่โจวอย่างเกียจคร้าน เล็มมุมปากยังอิ่มเอมใจ
"ปะป๊า อาหารข้างล่างภูเขาอร่อยจังเลย"
เด็กน้อยส่งเสียงอ้อแอ้ด้วยความทอดถอนใจ "อร่อยกว่าขนมปังโพนมกับหมั่นโถวขาวๆ บะหมี่เปล่าๆ บนเขาตั้งหมื่นเท่า!!!"
"ผูเถาต่อไปจะได้กินข้าวอร่อยๆ แบบนี้ทุกวัน มีความสุขจังเลย!!"
จ้าวอวี่โจวฟังแล้วใจหายวาบ
แค่อาหารโรงอาหารมื้อหนึ่ง ก็ทำให้เธอรู้สึกมีความสุข ขนาดนี้หนูน้อยคนนี้ก็สุขง่ายเกินไปแล้ว
"ผูเถาชอบกินมากเลยเหรอ?" เขาถามเสียงอ่อนโยน
"ใช่เลย!" เสี่ยวผูเถาไม่ได้รู้สึกเขินอายเลย นอนซบอกับไหล่เขาแล้วเริ่มอธิษฐาน "ผูเถาชอบกินมากเลย! กินได้เยอะทุกมื้อ ผูเถายังชอบเงินๆ ด้วย! ซือฟู่เคยบอกว่า ดวงชะตาของผูเถาพิเศษมาก ต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ กินข้าวให้เยอะๆ ถึงจะอายุยืนถึงร้อยปี ไม่งั้นก็จะกลายเป็นเด็กอายุสั้น ตายตั้งแต่ยังเด็ก"