จ้าวอวี่โจวมองยันต์สีเหลืองในมือ ความรู้สึกในใจซับซ้อน
เจ้าเด็กน้อยนี่ช่าง...เก่งเกินไปแล้ว
ถึงกับสร้างยันต์ขึ้นมาเองได้
ถ้าไปอยู่ในนิยายของกิมย้ง ก็ขั้นอัจฉริยะเลยทีเดียว
"แล้วก้ออันนี้ด้วย!" เสี่ยวผูเถาหยิบยันต์แดงพิเศษออกมา เขย่งปลายเท้า คล้องคอมันลงบนคอของจ้าวอวี่โจว
ชายหนุ่มรีบก้มศีรษะลง ให้เจ้าตัวน้อยทำได้สะดวก
เสี่ยวผูเถาคล้องยันต์แดงให้คุณพ่อเสร็จ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก: "ปะป๊า อันนี้คือ'ยันต์ทุกสิ่งราบรื่น'ที่ผูเถาตั้งใจวาดให้ปะป๊ากับมาม๊าเลยนะ ยันต์นี้เจ๋งมากเลยนะ! พอใส่ไว้แล้ว ปะป๊าก็จะราบรื่น โรคภัยไข้เจ็บและเคราะห์ร้ายจะหายไปหมด ถึงเจออันตราย ก็จะกลายเป็นปลอดภัยดีนะ~"
ยันต์นี้เจ๋งมากเลยนะ!
นางใช้พลังบำเพ็ญไปตั้งครึ่งปี ถึงวาดได้แค่สองแผ่นเอง!
ล้ำค่าที่สุดเลย!
ซือฟู่เอาขนมปังหนึ่งร้อยก้อนมาแลก นางยังไม่ยอมให้เลย!
จ้าวอวี่โจว: "......"
บางที เจ้าตัวน้อยอาจจะอยากบอกว่า...เปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี?
เสี่ยวผูเถาก้มมองยันต์แดงอีกแผ่นในมือ ในแววตามีความหงอยเหงา: "อันนี้เตรียมไว้ให้มาม๊า ถึงแม้ว่าผูเถาจะไม่รู้ว่าตอนนี้มาม๊าอยู่ที่ไหน แล้วก็ไม่รู้ว่ามาม๊าเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่ว่า ยันต์แผ่นนี้ ผูเถาจะเก็บไว้ให้มาม๊าตลอดไป"
จ้าวอวี่โจวมองก้อนแป้งนิ่มที่หน้าเศร้า ในอกรู้สึกตื้อตันอย่างบอกไม่ถูก
เขาสูดลมหายใจลึก ลูบหัวนาง
อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลัวทำให้หัวใจของเจ้าตัวน้อยเจ็บช้ำ
สุดท้าย จึงพูดเบาๆ: "คุณน้าจะไปตักน้ำให้นะ"
จ้าวอวี่โจวตักน้ำมาเต็มอ่างอาบน้ำหนึ่งใบ หยิบผ้าขนหนูใหม่สะอาดมาอีกผืน หารองเท้าผ้าใหม่หนึ่งคู่ วางไว้หน้าห้องน้ำ