จ้าวอวี่โจวลูบหัวเจ้าตัวเล็กอย่างเอ็นดู น้ำเสียงแหบพร่า "เสี่ยวผูเถาเก่งจริง ๆ เลย"
เสี่ยวผูเถาชูคอขึ้นอย่างภาคภูมิใจ หรี่ตาลงด้วยความสบายใจ "(*^▽^*)~~~"
ว้าว~~~~
ปะป๊าชมเธอแล้ว!!!
ดีใจจัง!!!!
โฮ่!!!!
อารมณ์ดี ความอยากอาหารก็ดีตาม!!!
เดี๋ยวเธอจะกินให้หนำใจสักมื้อ!
อำอ่ำ กินให้อิ่มพุงกาง!!!!
"ปะป๊า~" เสี่ยวผูเถายกอุ้งมืออวบ ๆ ของตัวเองขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นกำไลเงินคู่บนข้อมือ "นี่ดู! อันนี้เป็นของที่ท่านปู่โจวกับคุณย่าโจวให้ผูเถามานะ! สวยไหมจ๊ะ?"
จ้าวอวี่โจวก้มมอง แววตามีความประหลาดใจ
ครอบครัวเดิมของนายหญิงโจวเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่ง ฐานะดี
ตอนที่แต่งงานกับผู้บังคับการโจว ได้นำสินเดิมติดตัวมามากมาย
มีของโบราณและของหายากไม่น้อย ถูกบริจาคออกไปในช่วงสิบปีแห่งความวุ่นวาย
เหลือไว้เพียงของเก่าที่ไม่มีค่าอะไร เก็บไว้เป็นที่ระลึก
กำไลเด็กคู่นี้ เมื่อดูจากสีสันและลวดลายแล้ว อายุไม่น้อยเลยทีเดียว
คาดว่าอย่างน้อยก็เป็นของในยุคราชวงศ์หมิงหรือชิงขึ้นไป
นายหญิงโจวกลับยอมยกกำไลโบราณจากสินเดิมให้เสี่ยวผูเถา คิดว่าคงจะนับเด็กคนนี้เป็นหลานสาวจริง ๆ แล้ว
"สวย" จ้าวอวี่โจวพูดพลางเดินเข้าไปในโรงอาหาร "ผูเถาชอบเครื่องประดับสวย ๆ งั้นเหรอ?"
"อื้ม ๆ!" เจ้าตัวเล็กประคองแก้มกลม ๆ ไว้ ท่าทางหลงตัวเองสุด ๆ "ผูเถาเป็นเด็กผู้หญิงนะยะ! อะไรที่สวย ๆ ผูเถาชอบหมด!"