ห้าคนกำลังหงุดหงิดว่าใครมาสายดึกขนาดนี้ ก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเสี่ยวผูเถาดังลอดเข้ามาจากนอกประตู
"เปิดประตูหน่อย! เปิดประตูหน่อย!"
"อย่าหลบอยู่แต่ในบ้านเงียบๆ นะ หนูรู้ว่าพวกนายอยู่ข้างใน!"
ฮั่วหรุ่นจือได้ยินดังนั้น ก็เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ!
"แม่! ไอ้เด็กบ้านนอกนั่นมัน!!!" เขากำหมัดแน่น กัดฟันกรอด "ตอนกลางวันมารังแกพวกเราก็พอแล้วนะ กลางคืนยังบุกมาถึงลานบ้านเราอีก เกินไปแล้ว!"
ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวเคืองหนัก "ท่านพี่! ตอนกลางวันมันให้ท่านกินขี้ เราก็ต้องเอาคืนตาต่อตา ให้มันได้กินขี้เหมือนกัน!"
"ดี!" ฮั่วหรุ่นจืออัดอั้นเต็มอกกำลังหาที่ระบายไม่เจอ
พุ่งตรงเข้าห้อง คว้ากระโถนปัสสาวะก็พรวดพราดออกไปที่ลานบ้าน
กระชากประตูเปิด เงื้อกระโถนสาดสุดแรง "เด็กเวร! ไปแดกขี้ท่านปู่ซะไอ้หนู!"
ซ่า!!!
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วที่ยืนหน้าประตูถูกสาดขี้สาดเยี่ยวใส่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ช่างเย็นสาบซ่านทรวง ใจแทบปลิดปลิว
"แก..." คุณนายผู้เฒ่าฮั่วตะลึงคาที่ ชี้มือไปทางฮั่วหรุ่นจือ หน้าแดงก่ำด้วยโทสะ "ไอ้หลานอกตัญญู! แก... แก..."
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วเต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูล ทุบอก หายใจกระชั้น ดูท่าจะโมโหจนเป็นลม
ฮั่วหรุ่นจือก็อึ้งไปแล้วเหมือนกัน
เขาคิดว่าผูเถามาคนเดียว เลยเล่นลูกบุกเข้าใส่ หวังฟาดผูเถาไม่ทันตั้งตัว
ไม่นึกเลย ว่าตัวเองจะสาดขี้รดใส่คุณยายของตัวเอง
"ยาย... คุณยาย!" ฮั่วหรุ่นจือตกใจขาอ่อน จวนเจียนคุกเข่า "ขอโทษครับคุณยาย ผม... ผมไม่รู้ว่าเป็นท่าน..."