หลิวเฉี่ยวหลานกลืนน้ำลาย เช็ดน้ำตา
เธอจ้องมองพื้นด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เสียงแหบพร่า “แม่ พ่อตายเร็ว แม่เลี้ยงฉันกับน้องชายลำพังไม่ใช่เรื่องง่าย ฉันรู้ถึงความยากลำบากของแม่ ตอนเด็ก ๆ แม่ลำเอียงเข้ากับน้องชาย ให้ของกินของใช้กับเขาหมด ฉันได้แต่หิวกินรากไม้ ใส่เสื้อผ้าเก่าที่ญาติไม่เอาแล้ว หน้าหนาวฉันต้องซักผ้าทั้งบ้านในน้ำเย็น น้องชายได้กินหมั่นโถว ส่วนฉันได้แค่ซดน้ำข้าว ความลำบากพวกนี้ฉันไม่เคยปริปากบ่นแม่เลย”
“ตั้งแต่เล็ก น้องชายกินดื่มอึฉี่ฉันเป็นคนดูแล แม่ใช้ฉันเหมือนคนรับใช้ ไม่พอใจนิดหน่อยก็ตีด่าเอากับฉัน ขอแค่น้องชายร้องไห้ ไม่ว่าจะเพราะอะไร แม่ก็ตบหน้าฉันก่อนแล้วค่อยไปโอ๋น้องชาย เรื่องนี้ฉันก็ไม่เคยโกรธแม่”
“ฉันเรียนเก่ง ปู่ย่าคิดว่าอ่านหนังสือมีประโยชน์ ส่งฉันเรียน สนับสนุนให้สอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่โชคชะตาไม่ดี ปีที่จะสอบดันเจอยุบการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนั้นแม่ด่าฉันทุกวัน ว่าฉันของสิ้นเปลือง เรียนมากไปก็ไม่มีประโยชน์ ยังไงสุดท้ายก็ต้องแต่งงาน”
“แม่บอกว่าลูกชายหัวหน้าโรงงานของแม่ดี ให้ฉันแต่งกับเขา มีลูกชายให้เขา อนาคตก็จะสบาย”
“แต่ลูกชายหัวหน้าโรงงานเป็นคนขี้เมาที่เมียตาย ทุกครั้งที่ดื่มเหล้าเมาก็ชอบตีคน เมียเขาทนถูกทำร้ายไม่ไหวเลยกินยาฆ่าแมลงตาย แม่ให้เด็กสิบเจ็ดขวบไปแต่งกับฆาตกรอายุสามสิบกว่า เพียงเพราะค่าสินสอดก้อนโต ฉันไม่ยอม แม่ก็เอาไม้คานตีฉัน บังคับให้ยอม”