จางชูเฟินรู้ว่าเรื่องแดง จึงดิ้นไปก็ไร้ประโยชน์ เลยทำเป็นหมดท่าแล้วตีโพยตีพายเสียเลย: "ชีวิตของหวังชิงย่อมสำคัญกว่าลูกชายแกอยู่แล้ว! เขาคือรากเหง้าตระกูลหลิว! คือสายเลือดตระกูลหลิว! ส่วนแกก็ลูกสาวที่แต่งออกจากตระกูลหลิวไปแล้ว จะว่าไป ลูกแกก็เป็นแค่หลานตา หลานตาก็คือหลานของคนอื่นต่างหาก หลานชายแท้กับหลานตา ต่อให้ไอ้โง่ก็ยังรู้ว่าเลือกใคร!"
หลิวเฉี่ยวหลานเจ็บจี๊ดจากคำพูดนั้น หน้าซีดเผือด เกือบยืนไม่อยู่
"ที่แท้ในใจคุณก็คิดแบบนี้นี่เอง"
จางชูเฟินหน้าดำคร่ำเครียด ไร้ยางอายถึงขนาดทรุดตัวลงนั่งกับพื้น: "เรื่องทั้งหมดข้าทำเองแล้วจะทำไม? คนมันก็ยังไม่ตายนี่? พวกแกจะทำอะไรข้าได้? คนก็ยังไม่ตาย จะเอาข้าขังคุกหรือไง?"
ผู้บังคับการโจวถึงกับโมโหจนเส้นเลือดบนขมับเต้นตุบตับ กัดฟัน หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง: "แก... แกนี่มัน..."
เขาไม่อยากลงไม้ลงมือกับผู้หญิง!
แต่นางมันน่าชกราวกับตบ!
เสี่ยวผูเถาเห็นผู้บังคับการโจวกำลังจะพุ่งเข้าไปลงมือ ก็รีบเข้าไปขวาง กอดขาเขาแน่นไม่ยอมปล่อย: "ท่านปู่โจว หนูไม่ต้องลงมือเองหรอกนะ! เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ปล่อยให้ผูเถาจัดการเองดีกว่า!"
ที่จริงท่านปู่โจวมีสถานะพิเศษ หากเขาลงมือตีคนเข้า เรื่องบานปลายขึ้นมา จะต้องถูกลงโทษทางวินัยแน่
แต่นางเสี่ยวผูเถาไม่เหมือนกันนะ!
นางเพิ่งสามขวบ จะลงมือตีคนมันผิดตรงไหน?
ก็ให้นางยังเด็ก ยังไม่รู้ประสีนี่นา?!
เด็กน้อยหน้าบึ้งตึงจ้องเขม็งไปที่จางชูเฟิน มือน้อย ๆ ดีดเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
ยันต์คันเหลือเกินผืนหนึ่ง ลอยละล่องไร้สุ้มเสียงไปติดบนตัวจางชูเฟิน กลายเป็นแสงไร้รูปลอบ หลอมเข้าไปในร่างนาง