"อะไรนะ?!!!!"
พอเสี่ยวผูเถาพูดจบ เฉียนชุนฮวากับพรรคพวกก็ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก
เรื่องวิชาอาคมชาวบ้านแบบนี้ พวกเธอเคยได้ยินผู้ใหญ่ที่บ้านเล่ามาตั้งแต่เด็ก แต่พึ่งเคยเจอของจริงครั้งนี้เป็นครั้งแรก
เรื่องที่ผูเถารักษาเสี่ยวอู่หาย เคยเป็นที่เล่าลือกันไปทั่วเขตที่พักแล้ว
พวกเธอรู้แค่ว่าเด็กน้อยรักษาเสี่ยวอู่หาย แต่ไม่รู้ว่าใช้วิธีไหน และไม่รู้ว่าเสี่ยวอู่เป็นโรคอะไรกันแน่
ตอนนี้พอได้ฟังผูเถาพูด ทุกอย่างก็กระจ่างแจ้ง
เฉียนชุนฮวาหันไปมองจางชูเฟิน คำรามฉะว่า "เสือยังไม่กินลูกตัวเองเลยนะ! แก่นี่มันแก่แล้วยังไม่ตายดี กลับทำร้ายหลานแท้ ๆ ของตัวเอง!"
"เมื่อก่อนแกมาที่เขตที่พักหาหลิวเฉี่ยวหลานทุกสองสามวัน ไม่มาขอเงินก็ขอคูปอง ตอนกลับก็ขนของติดไม้ติดมือไม่พอ ยังปากร้ายด่าหลิวเฉี่ยวหลานสารพัดอย่าง คิดว่าพวกฉันไม่รู้รึไง? พวกฉันก็แค่ไม่อยากให้หลิวเฉี่ยวหลานลำบากใจ แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่างหาก!"
"แกนี่มันดีนัก ใจโหดถึงขั้นจะเอาชีวิตหลานแท้ ๆ ครั้งแรกยังไม่สำเร็จ ยังคิดจะทำร้ายบ้านผู้บังคับการโจวอีก! แก...แก..."
เฉียนชุนฮวาด่าไปพลางมองไปรอบ ๆ
สุดท้ายกลั้นอารมณ์ไม่ไหว พุ่งเข้าไปในส้วม คว้าทัพพีตักน้ำครำมาเต็มกระบวย สาดราดใส่จางชูเฟินทันที พลางตวาดด่า "แก่พิษนี่ ไอ้ผีตายอายุสั้น! ไอ้ผีแขวนคอตาย! ไอ้ผีตายโหง! กินขี้ไปซะ!!"
จางชูเฟินถูกน้ำครำสาดใส่เต็มหน้า กลิ่นอึคละคลุ้งและกลิ่นน้ำหมักเหม็นเปรี้ยวโชยเข้าจมูก จนนางอ้วกแตก "แหวะ" ออกมาทันที ขนาดดีน้ำยังหลุดออกมา