จ้าวอวี่โจวหันไปมองเสี่ยวผูเถาที่อยู่ข้างกาย
เจ้าตัวเล็กกระวนกระวายเหมือนลูกหมาที่ไม่ได้กินนม เงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา มองเขาอย่างน่าสงสาร
ถ้าหากเจ้าตัวเล็กมีหางอยู่ข้างหลัง ตอนนี้มันคงห้อยตกด้วยความเศร้าไปแล้ว
จ้าวอวี่โจวคลี่ยิ้มบาง ๆ ไม่กล้าแกล้งนางต่อ
ยกมือขึ้นลูบหัวเล็ก ๆ ของนางเบา ๆ กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “งั้นก็ขอให้ผูเถา โผยบินหมื่นลี้ ทะยานสู่ฟากฟ้า”
เจ้าตัวเล็กปรือตาลงอย่างสบายใจ ถูกคำอวยพรของคุณพ่อทำให้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ฮี่ ๆๆๆๆ!!!!
คำอวยพรของปะป๊า สุดยอดและเจ๋งที่สุดจริง ๆ เลย!
ฟังดูสูงส่งมากเลยนะ!
แต่ว่า...
“ปะป๊า โผยบินหมื่นลี้หมายความว่าไงเหรอ” เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้น ทำหน้าเด็กน้อยขี้สงสัย
นางยังเด็กเกินไป รู้จักสำนวนไม่มากนัก
นางรู้จักแต่ไก่บินบินหมากระโดดโดด
เพราะก่อนหน้านี้นางมักจะพาเจ้าเหมียวไปก่อกวนที่วิหารเหลียนฮวา ซือฟู่จะโมโหทุกครั้ง และด่าว่านางทำให้วิหารวุ่นวายไก่บินหมากระโดด
นางรู้สึกว่า ไก่บินหมากระโดด อ่านแล้วติดปาก ก็เลยจดจำเป็นไก่บินบินหมากระโดดโดด
โผยบินหมื่นลี้อะไรนั่น นางเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
จ้าวอวี่โจวเห็นเจ้าตัวเล็กทำหน้ามุ่งมั่นใฝ่รู้ ก็เลยอยากแกล้งนาง
จงใจพูดว่า “ความหมายของโผยบินหมื่นลี้ก็คือ พอเสี่ยวผูเถากินปีกไก่แล้ว มือสั้น ๆ ของเจ้าจะกลายเป็นปีกใหญ่ ๆ บินทีเดียวก็ได้เป็นหมื่นลี้ บินได้สูงและไกล”
เสี่ยวผูเถาได้ยินดังนั้น คิ้วน้อย ๆ ก็ขมวดขึ้นทันที
กินปีกไก่เข้าไป มือสั้น ๆ ของนางจะกลายเป็นปีกไก่ใหญ่ ๆ?!
ปีกไก่ที่มีขนเต็มไปหมด?!
อุ๊ยตาย!!!