"ปะป๊า ง่วงจังเลยนะ ขอหนูนอนก่อนนะ!" เสี่ยวผูเถาเปิดผ้าห่มแล้วมุดเข้าไป
นอนเรียบร้อย มือเล็กๆ วางไว้บนหน้าท้องอย่างว่าง่าย หลับตาลงแล้วแกล้งหลับ
ฮือ พูดเยอะก็ผิดเยอะ!
แกล้งหลับดีกว่า!
มองดูอาการที่ขนตาของเด็กน้อยกระพืออย่างแรง จ้าวอวี่โจวก็หัวเราะเบาๆ ส่ายหน้าอย่างจนปัญญาแต่ก็เต็มไปด้วยความเอ็นดู
เขาเป็นพ่อคนมาสามปี แต่เพิ่งรู้ว่าจริงๆ แล้วเด็กสามขวบนั้นน่าสนุกขนาดนี้
จ้าวอวี่โจวไม่ได้เปิดโปงที่เสี่ยวผูเถาแกล้งหลับ เขาออกจากห้องไปต้มน้ำร้อนอาบน้ำ
แล้วก็ซักเสื้อผ้าเปื้อนของหนูน้อยกับเสื้อผ้าของเขาเองให้สะอาดแล้วตากไว้ในคืนนั้น
เมื่อกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เจ้าก้อนแป้งบนเตียงก็หายใจสม่ำเสมอ กอดหมอนข้างหลับไปแล้ว
ใต้แสงไฟสีเหลืองนวล เด็กน้อยนอนตะแคง มือเล็กเท้าเล็กกอดหมอนข้าง ท่านอนดูกล้าหาญมาก แต่ใบหน้ายามหลับกลับน่ารักเป็นพิเศษ
จ้าวอวี่โจวมองแล้วใจอ่อนยวบ ดับไฟแล้วย่องขึ้นเตียงเบาๆ
ผูเถาฝันดี ฝันว่าปะป๊าพาเธอออกไปเล่น ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้เธอตั้งหลายชุด พาเธอไปกินของอร่อยหลายอย่าง
ต่อมา จู่ๆ เธอก็ได้กลิ่นเหม็นๆ
หนูน้อยลืมตาขึ้นมาทันที ในความมืด ก็เห็นไอชั่วร้ายสีดำสายหนึ่ง ลอยเข้ามาจากนอกหน้าต่าง มุ่งตรงมาที่จ้าวอวี่โจว
เป็นดวงดูดเคราะห์ร้าย!
คิดไม่ถึงว่าจะมีคนใช้ดวงดูดเคราะห์ร้ายทำร้ายปะป๊า!
ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเคร่งขรึมลง มองไปที่จ้าวอวี่โจวข้างๆ
ก็เห็นชายหนุ่มนอนหลับตาอยู่ คิ้วขมวดแน่น หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น เห็นได้ชัดว่ากำลังตกอยู่ในฝันร้าย