เป็นไปไม่ได้!
จี้เยี่ยนจิงกัดฟัน
นี่มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
เขาเป็นพวกไม่แต่งงานตัวยง!
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยหวั่นไหวกับผู้หญิงคนไหนเลย!
เขาไม่มีทางแต่งงานมีลูกแถมยังมีทั้งลูกชายลูกสาวครบ!
ต้องเป็นเสี่ยวผูเถาที่โกหกเขาแน่ๆ!
ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวาย ทั้งสามก็ออกมาจากสถานีรถไฟแล้ว
รถจี๊ปทหารสีเขียวคันหนึ่งจอดรออยู่ด้านนอกสถานีรถไฟ
พอเห็นจ้าวอวี่โจวกับจี้เยี่ยนจิงออกมา คนขับรถเสี่ยวหลิวก็รีบลงจากรถ วิ่งเร็วๆ เข้าไปรับกระเป๋าเดินทางในมือจี้เยี่ยนจิง เอาไปวางไว้ในรถ
จ้าวอวี่โจวอุ้มเสี่ยวผูเถาขึ้นนั่งเบาะหลัง ส่วนจี้เยี่ยนจิงขึ้นนั่งเบาะหน้า
"ไปบ้านพักเขตทหาร" จ้าวอวี่โจวสั่ง
เสี่ยวหลิวแปลกใจเล็กน้อย "ผู้บัญชาการครับ ว่าแต่จะไปโรงพยาบาลเขตทหารที่หนึ่งของกรุงปักกิ่งไม่ใช่เหรอครับ?"
"ไม่ไปแล้ว" จ้าวอวี่โจวอุ้มเสี่ยวผูเถา น้ำเสียงเรียบเฉย "บาดแผลของฉันหายดีแล้ว"
พูดจบก็หลุบตาลงมองก้อนแป้งตัวน้อยในอ้อมอก
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ในแววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
เสี่ยวผูเถาเงยหน้ามองเขา ตื่นเต้นจับมือเขาไว้ "ปะป๊า หนูกำลังจะกลับบ้านเหรอ?
จ้าวอวี่โจว "อืม"
เสี่ยวหลิวมือสั่นจนรถเกือบเซ
นี่หูฝาดไปหรือเปล่า?
ปะป๊า?
เด็กผู้หญิงคนนี้เรียกผู้บัญชาการว่าปะป๊า?
ผู้บัญชาการออกไปทำภารกิจ ถึงขั้นพาลูกสาวกลับมาด้วยคนหนึ่ง?
เสี่ยวหลิวแอบชำเลืองมองเสี่ยวผูเถาผ่านกระจกหลัง