เจียงยาผู้น้อยก้มหน้าลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอย่างพอเหมาะพอเจาะ: "นาง...นางบอกว่าชื่อผูเถา เป็น...เป็นหลานสาวของหัวหน้าจ้าวจากคณะกรรมการปฏิวัติ"
"นาง...นางยังบอกว่า อีกสองวันนางจะมางานเลี้ยงรับขวัญของข้าด้วย ตอนนั้น นางจะด่าข้า ด่าข้าว่าเป็นขอทานน้อย เป็นของสกปรกที่น่ารังเกียจ นางยังบอกว่าข้าต่ำต้อย ไม่คู่ควรที่จะอยู่ในกรุงปักกิ่ง ให้ข้าไสหัวไปจากกรุงปักกิ่ง ฮือ ๆ..."
"โครม!"
ผู้นำเจียงโกรธจนทุบประตูเหล็ก: "เกินไปแล้ว! ครอบครัวของหัวหน้าจ้าวเลี้ยงเด็กไร้มารยาทเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร!"
"นางอยากมาก็ดี! ข้าจะเปิดประตูให้นางมา! ข้าจะดูหน่อยว่า ต่อหน้าข้า นางจะดูหมิ่นหลานสาวข้าได้อย่างไร!"
เจียงยาผู้น้อยได้ยินดังนั้น ร่างกายก็แข็งทื่อ
วินาทีต่อมา นางก็ขยี้ตาร้องไห้โฮ: "ฮือ!! ท่านปู่! ข้าไม่อยากเจอนาง ข้าไม่ชอบนาง!!!"
"ถ้าท่านให้นางมาบ้านเรา ข้า...ข้าจะไม่คุยกับท่านแล้ว!"
"พ่อคะ" เจียงหว่านอวี๋เดินเข้าไป ลูบหัวจ้าวเจียวเจียว: "ก็ตามใจยาผู้น้อยเถอะ เด็กตระกูลจ้าวคนนั้นไร้มารยาทถึงเพียงนี้ ก็อย่าให้นางมาเลย"
ผู้นำเจียงถอนหายใจยาว: "ก็ได้ ข้าจะโทรศัพท์ไปหาหัวหน้าจ้าวด้วยตัวเอง อธิบายสถานการณ์ให้ฟัง ต่อให้ยศเขาสูงกว่าข้า ก็ตามใจเด็กมารังแกคนไม่ได้!"
เจียงยาผู้น้อยได้ยินดังนั้น ใจก็กระตุกวูบ
ฐานะของท่านปู่ของจ้าวผูเถา เหนือกว่าท่านปู่เจียงงั้นหรือ?!!!!