คำพูดนี้หลุดออกมา ฮั่วหานถานที่อุ้มเสี่ยวผูเถาอยู่ก็กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นทันที!
จ้าวจินหัวเองก็หน้าถอดสีรี่เข้ามาใกล้:“น้องผูเถา เรื่องนี้มันยังไงกันแน่?”
ผูเถาเอียงหัวน้อยๆ ทบทวนเรื่องที่ช่วยชีวิตผู้นำเมื่อหลายเดือนก่อน แล้วเล่าย่อๆ ให้ฟัง
ฮั่วหานถานกับจ้าวจินหัวได้ยินแล้วก็เข้าใจปุ๊บ
แปดส่วนคือเจียงยาผู้น้อยอยู่ในเหตุการณ์เห็นทุกอย่างตอนนั้น แล้วภายหลังก็แอบอ้างเป็นผูเถา ไปหาผู้นำเจียง รับเอาบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้
“ชั่วช้าที่สุด!!!” จ้าวจินหัวโกรธจนแทบจะปาของกินเล่นในมือทิ้ง:“เจียงยาผู้น้อยนี่มันแย่จริงๆ! คนที่ช่วยชีวิตก็คือผูเถาบ้านเราแท้ๆ แต่นางกลับแอบอ้างผลงาน แล้วยังเสวยสุขอยู่กับสิ่งที่เป็นของผูเถาอย่างหน้าชื่นอกตรม! มันเกินไปแล้ว!”
ผูเถาฟังแล้วก็รู้สึกอัดอั้นตันใจมาก
นางอยู่บนเขามาสามปี ที่ไหนจะเคยเจอคนแบบนี้!
แล้วนางก็เห็นว่าการช่วยชีวิตเป็นเรื่องเล็กน้อยธรรมดามากนะ!
ช่วยชีวิตหนึ่งเท่ากับสร้างเจดีย์สูงเจ็ดชั้น นางได้สะสมบุญกุศลตั้งมากมายเลย!
นางนึกไม่ถึงเลยว่า ท่านปู่ผู้นำที่นางช่วยไว้ จะถึงกับอยากรับนางเป็นหลานสาวเพื่อตอบแทนบุญคุณ
เพราะงั้น ไม่กี่วันก่อนตอนได้ยินท่านปู่พวกเขาคุยกันเรื่องผู้นำเจียงรับหลานสาว นางก็ไม่ได้โยงถึงเรื่องนี้เลย
“ไม่ได้!” ผูเถากำหมัดเล็ก ป่องแก้มด้วยความโกรธ:“ข้าจะต้องไปตระกูลเจียง บอกความจริงกับท่านปู่เจียง! ถลกหน้ากากเจียงยาผู้น้อย ชิงเอาความร่ำรวยที่นางขโมยไปจากข้ากลับคืนมาทั้งหมด!”