“กา กา——”
อีกาดำสนิทตัวหนึ่ง ในค่ำคืนนี้ มันบินลงมาเกาะบนชายคาเรือนซื่อเหอเยวี่ยนของตระกูลจ้าวอย่างเงียบเชียบ
ภายในเรือนซื่อเหอเยวี่ยน ห้องโถงใหญ่ของเรือนหลัก
คนตระกูลจ้าวรวมตัวกันพร้อมหน้า
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอึมครึม
ทุกคนนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม มองดูขนมต้มร่างพ่นไฟ ดำเนินไปด้วยความเงียบอย่างรู้กัน
“โมโหจะแย่แล้ว! โมโหจะแย่แล้ว!”
เสี่ยวผูเถาเอามือเท้าสะเอว ร่างกายเต็มไปด้วยเปลวเพลิงโทสะ เดินไปเดินมาอย่างเดือดดาล พร้อมกับพึมพำไม่หยุด
“ไอ้เจียงยาผู้น้อยขี้ขโมยร้ายกาจ ถึงกับกลับดำเป็นขาว ว่าข้ารังแกมัน ว่าข้าด่ามันว่าเป็นคนชั้นต่ำต้อย ว่าข้าขู่เข็ญมัน ให้มันไสหัวออกจากกรุงปักกิ่ง!”
“เราไปพูดแบบนี้ตอนไหน? เสี่ยวผูเถาอย่างเราจะเป็นคนแบบนั้นหรือ?!”
อกของเด็กน้อยกระเพื่อมขึ้นลงแรงกล้า ใบหน้าน้อยๆ ขาวนุ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูเพราะความเดือดดาล “ที่ร้ายกาจที่สุดก็คือ ไอ้ผู้นำเจียงนั่นเชื่อคำโกหกของนาง แล้วยังโทรมาดุท่านปู่ ไม่ให้เราไปร่วมงานเลี้ยงตระกูลเจียง! แถมยังแขวะใส่ท่านปู่ว่าอบรมสั่งสอนไม่ดี เลี้ยงลูกออกมาไร้มารยาท!!!”
พูดมาถึงตรงนี้ เด็กน้อยก็ยกมือกุมอก ระบายอารมณ์ด้วยการทิ้งตัวซุกอกของจ้าวอวี่โจว “ไม่ไหวแล้วๆ~ เสี่ยวผูเถา วันนี้โมโหจะตายอยู่แล้วนี่…”
จ้าวอวี่โจวตบหลังเธอเบาๆ ช่วยเด็กน้อยให้ผ่อนลมลง
ท่านผู้อาวุโสจ้าวตบลงบนโต๊ะดังปัง ตวาดอย่างเดือดจัด “เจียงม่าวซู่นั่นมันเป็นใครใช้ให้มาพูดกับหลานสาวของข้าจ้าวเวยไท่แบบนี้!”
พูดจบ ก็ทำสีหน้าเหมือนแม่ไก่ปกป้องลูก มองไปที่ผูเถาซึ่งกำลังโกรธจัด “ผูเถาหลานรักของท่านปู่ อย่าโกรธไปเลย ต่อให้เราไม่ไปก็ไม่เห็นเป็นไร! ที่ข้าไปงานเลี้ยงของตระกูลเจียง ก็เพราะเขาเจียงเม่ากั๋วเป็นคนเชิญข้า ข้าไปก็คือการให้เกียรติเขา! ถ้าข้าไม่ไป นั่นก็เป็นการข่มขวัญเขา!”