จ้าวอวี่โจวรู้อยู่แก่ใจว่าเจ้าตัวเล็กเสียใจแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาชี้แจง
เขาบีบมือนุ่มๆ ของขนมต้มน้อยอย่างปลอบโยน
ทว่าเจ้าตัวเล็กกลับสะบัดมือน้อยๆ ออกด้วยความขุ่นเคือง กอดอกอย่างหงุดหงิดสุดขีด หันหน้าหนีไม่มองเขาอีก
เสี่ยวผูเถาจอมฉลาดอย่างเธอ ไม่มีปะป๊าซื่อบื้อหรอกนะ!
เชอะ!
ทันทีที่จ้าวอวี่โจวพูดจบ เจียงหลิ่วจือก็โล่งอกขึ้นมาทันใด
โชคดี
โชคดีที่อวี่โจวไม่ระแวง
แต่...
เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเยียบจับจ้องไปที่ผูเถาซึ่งกำลังงอนอยู่
ไอ้ลูกนอกสมรสที่ชื่อผูเถานี่ ต้องไม่ให้อยู่ในเขตที่พักเขตทหารอีกเด็ดขาด!
ตราบใดที่มันยังอยู่ในเขตที่พักเขตทหารสักวัน อันตรายของนางก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน!
ต้องรีบหาทางไล่มันออกไปโดยเร็ว!
เจียงหลิ่วจือแอบส่งสายตาให้จ้าวเจียวเจียว
ฝ่ายหลังเข้าใจทันที รีบยื่นมือออกไปออดอ้อนจ้าวอวี่โจว
"คุณพ่อจ๋า~กอดหน่อย~"
ได้ยินเสียงจ้าวเจียวเจียว สายตาของจ้าวอวี่โจวก็อ่อนโยนขึ้นมาทันใด
ถึงตอนนี้ในเขตที่พักจะมีข่าวลือเรื่องที่มาที่ไปของเจียวเจียวอื้ออึงไปหมด
แต่อย่างไรเสีย เธอก็คือเด็กที่เขาเฝ้ามองดูเติบโต เป็นลูกสาวที่เขาทุ่มเทความรู้สึกจริงใจไปกว่าสามปี
ขอเพียงเธอรู้สำนึกผิดและกลับตัวเป็นเด็กดี ไม่รังแกใคร อยู่กับผูเถาดีๆ ไม่ก่อเรื่อง เขาย่อมแสดงออกด้วยการกระทำ เพื่อปิดปากคนพวกนั้น
"เจียวเจียว ร่างกายเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง?" จ้าวอวี่โจวนั่งลงข้างเตียง จับมือเธอไว้ "ลูกยังให้น้ำเกลืออยู่เลย คุณพ่อขอกอดไม่ได้นะ"