เสี่ยวผูเถาสะบัดหางน้อยอย่างยโส
ช่วงนี้ไม่ว่าเธอจะไปไหน ก็มีคุณป้าคุณน้าแวะมาให้ขนมตลอด
ตอนปะป๊าไปฝึกทหารที่เขตทหาร เธอก็มีปู่โจวคอยดูแล กินดีอยู่ดีทั้งวัน
กลางวันเธอเดินเล่นในเขตที่พัก ดูเส้นลายมือให้ป้าคนนี้ ฝังเข็มให้ป้าคนนั้น ขนมในกระเป๋ามีทั้งเมล็ดทานตะวัน ถั่วลิสง ขนมปัง ลูกอม ไม่เคยขาด!
พอปะป๊ากลับมาตอนเย็น พาไปกินข้าวที่โรงอาหาร ก็มีคุณป้าเฉียนเปิดครัวพิเศษให้ ตักให้ตั้งสองเท่า
กลับบ้านตอนค่ำ ก็ยังมีขนมให้กินอีก
ลูกอมกับขนมปังที่ปะป๊าซื้อจากร้านสหกรณ์ครั้งก่อนกินหมดแล้ว เลยหาเวลาพาเธอออกไปซื้อของใหญ่อีกครั้ง
ทุกคืนก่อนนอนเธอต้องดื่มนมร้อนหนึ่งขวด กินลูกอมต้าหมู่ทู่สองเม็ด แล้วค่อยแปรงฟันนอนอย่างอิ่มเอมใจ
กลับมาอยู่เขตทหารได้แค่ครึ่งเดือน เธออ้วนขึ้นเป็นกอง
เมื่อคืน ปะป๊าเอาตาชั่งมาชั่งให้
เธอหนักตั้ง 35 ชั่งแล้วนะ!
ตอนลงเขาเธอเพิ่ง 30 ชั่งเอง!
ครึ่งเดือนอ้วนขึ้น 5 ชั่ง แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกว่ามันเว่อร์ไปหน่อย
แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา
เธออารมณ์ดีเกินไป
กินอะไรก็อร่อย
ก็คนที่เกลียดโดนเธอซะจนกลายเป็นใบ้ เห็นเธอก็เลี่ยงไปไกลนี่นา!
เด็กน้อยจูงมือจ้าวอวี่โจวเดินยิ้มแป้นเข้าไปในห้องคนไข้
จ้องเจียงหลิ่วจือ สายตาเลื่อนลง มาหยุดที่ท้องแบนราบของอีกฝ่าย
แล้วรอยยิ้มก็ชะงักกึก
หา?