คำพูดของเสี่ยวผูเถาราวกับมีดที่จุ่มน้ำแข็ง แทงลึกเข้าไปในใจของเจียงหลิ่วจือและลูกสาว
เจียงหลิ่วจือเงยหน้าขึ้น ดวงตาอาบยาพิษจ้องเขม็งไปที่เสี่ยวผูเถา อยากจะใช้สายตาฆ่าเธอให้ตาย
อ๊าๆๆ!!!!
ไอ้เด็กเวรเอ๊ย!
หุบปาก!!!!
ในตอนนั้นเอง จ้าวอวี่โจวสวมเสื้อคลุมทหารสีเขียวหนาเดินเข้ามาจากนอกลานบ้าน
ด้านหลังยังมีภรรยาทหารอีกหลายคนที่ได้ยินเสียงเอะอะแล้วตามมาดูความครึกโครม
วันนี้หิมะตกหนัก จ้าวอวี่โจวเลิกฝึกก่อนเวลาและกลับบ้าน
เพิ่งมาถึงหน้าประตูลานก็ได้ยินเสียงคนในบ้านทะเลาะกันเสียงดัง
เขาเร่งฝีเท้าเข้าไปในบ้าน มองดูบรรยากาศตึงเครียดราวกับจะลงไม้ลงมือกัน คิ้วขมวดแน่น
"เกิดอะไรขึ้น?"
เจียงหลิ่วจือเห็นเขา น้ำตาก็ไหลพรากทันที
"อวี่โจว...."
จ้าวเจียวเจียวเห็นพ่อกลับมา ก็ร้องไห้โผเข้าไปในอ้อมกอดทันที: "พ่อจ๋า! หนูเจ็บมากเลย! เจียวเจียวเจ็บมากเลย!"
จ้าวอวี่โจวมองดูบาดแผลบนมือของจ้าวเจียวเจียวที่เต็มไปด้วยรอยข่วนเป็นรอยเลือด สีหน้าพลันขรึมลง
"ใครทำ?"
จ้าวเจียวเจียวร้องไห้พลางชี้ไปที่ยายอิ่น: "ยายคนนั้น! ยายรังแกแม่ แล้วยังรังแกหนู! ยายผลักแม่ล้ม แล้วยังทำให้มือกับหูหนูเป็นแผล!"
จ้าวอวี่โจวเพิ่งสังเกตว่า หูของจ้าวเจียวเจียวบวมแดงไปหมดแล้ว ดูแล้วน่ากลัว
เขาจ้องมองยายอิ่นด้วยสายตาเย็นชา สายตาน่ากลัวราวกับจะกินคน: "ก็เจ้าทำร้ายลูกสาวข้า?"
ยายอิ่นถูกอำนาจกดดันของเขาทำให้ขาอ่อน รีบยิ้มแหยๆ อธิบาย: "หลานเขย เข้าใจผิด! เข้าใจผิดหมดเลย!"