ยายอิ่นพูดจบก็วางถ้วยเคลือบลงบนโต๊ะอย่างแรง
เจียงหลิ่วจือยืนตัวแข็งด้วยความอัปยศ เช็ดใบชาและน้ำลายออกจากใบหน้า
ให้ตายสิ!
ยัยยายแก่บ้านี่ต้องถูกเสี่ยวผูเถาลูกนอกสมรสนั่นซื้อตัวไปแล้วแน่ ๆ!
นางจงใจกลั่นแกล้งตน ทำให้ตนอับอาย!
อ๊ากกกกก!!
โมโหตายแล้ว!
นางจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แล้ว!!!
ทำไมกัน?!
ทำไม?!!!!
ทำไมนางถึงต้องเปลืองแรงคิดหาวิธีสารพัด แต่กลับแตะต้องแม้แต่เส้นผมของลูกนอกสมรสนั่นไม่ได้เลย?!
นางไม่เชื่อหรอก!
บนโลกนี้ไม่มีทางที่ลูกนอกสมรสนั่นจะตายไม่ได้!
ถ้าบีบให้นางจนมุม นางจะยัดสารหนูให้ลูกนอกสมรสนั่นกิน วางยาให้ตายไปเลย!
ยายอิ่นยกตีนเหม็นขึ้นวางบนโต๊ะน้ำชา “ข้าอุตส่าห์เดินมาเสียนาน ขาก็เมื่อยปวกเปียก มือก็เมื่อย เจ้านวดให้ข้าสบาย ๆ ข้าจะไม่ถือโทษเจ้า”
“ไม่อย่างนั้น ข้าก็แก่มากแล้ว ความจำก็ไม่ค่อยดี ถ้าเกิดออกไปเดินเล่นแล้วเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรพูด ทำลายชื่อเสียงของเจ้าเข้า ก็แย่เลยนะ!”
สีหน้าของเจียงหลิ่วจือแตกละเอียด
“คุณยายทวดน้า ท่าน…”
“เจ้าอะไรของเจ้า?” ยายอิ่นกลอกตา น้ำเสียงเยาะหยัน “ข้ามาที่นี่ก็เพื่อมาสุขสบาย เจ้าเป็นหลานยายของข้า ปรนนิบัติข้าผู้เป็นยายทวดน้าหน่อยสิ ผิดตรงไหน? หรือว่าแต่งเข้าบ้านในเขตทหารแล้ว เจ้าก็ทำตัวเป็นคุณนาย ดูถูกคนบ้านนอกอย่างข้า?”
พูดถึงตรงนี้ ยายอิ่นก็แค่นเสียงเย็น “บางคนนี่นะ ลืมรากเหง้าจริง ๆ คิดว่ามาเป็นภรรยาทหารแล้วจะล้างกลิ่นสางแพศยาออกไปได้ เรื่องน่าอับอายที่เจ้าเคยทำไว้แต่ก่อนน่ะ ข้า…”