เจียงหลิ่วจือยืนนิ่งแข็งอยู่ที่เดิม สีเลือดบนหน้าซีดจางลงจนหมดสิ้นในพริบตา
ร่างของนางเย็นเฉียบ มือทั้งสองสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
เป็นไปได้อย่างไร...
ยายแก่ใจร้ายนี่รู้ความลับที่ฝังลึกในใจนางได้ยังไงกัน?!
เรื่องเมื่อปีนั้นของนาง แพร่ไปถึงบ้านเกิดแม่นางได้อย่างไร?
นางรู้แล้ว...
ต้องเป็นตอนที่แม่นางกลับบ้านไปเยี่ยมญาติ ปากไม่อยู่กับตัวหลุดพูดออกไปแน่!!!
ช่างน่าตายนัก!
โทษแม่นางนั่นแหละ ปากสว่าง! พูดอะไรก็เปิดเผยไปหมด!
เจียงหลิ่วจือจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าอันแสนร้ายกาจของยายอิ่น แววตาฉายความอาฆาต
ไอ้แก่บ้านี่ ต้องตาย!
เก็บนางไว้ก็เป็นภัย!
นางจะปล่อยให้แก่ที่รู้ความลับของนาง มาเดินป้วนเปี้ยนต่อหน้าอวี่โจวไม่ได้เด็ดขาด!
"อวี่โจว! ฉันไม่ได้ทำ!" เจียงหลิ่วจือร้องไห้หันไปมองจ้าวอวี่โจว ส่ายหน้าอย่างแรง "นางใส่ร้ายฉันนะ! ยายแก่นี่ที่บ้านยายฉันก็ขึ้นชื่อเรื่องความใจร้ายอำมหิต ถูกไล่ออกมาเพราะทารุณหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองจนตาย!"
"ปากนางไม่มีคำจริงสักคำ พูดจาเหลวไหลได้ทุกอย่าง อวี่โจว นางตั้งใจจะทำลายความรู้สึกของเราเลยแกล้งพูดแบบนี้!"
จ้าวอวี่โจวขมวดคิ้วแน่น สายตาเย็นชาเฉียบคม
"เช่นนั้น เธอก็รู้อยู่ว่านางเป็นคนที่แม้แต่หลานสาวแท้ ๆ ยังทำร้ายถึงตายได้ แล้วยังยอมให้นางมาพึ่งเราในเขตที่พักอีก?"
"เจียงหลิ่วจือ แบบนี้มิใช่เท่ากับสารภาพโดยไม่รู้ตัว ว่าสิ่งที่นางพูดเป็นความจริงหรอกหรือ?!"
เจียงหลิ่วจือสะดุ้งโหยงวูบหนึ่ง