ผู้นำเจียงเต็มไปด้วยความเสียใจ
ตัวเองไม่เพียงจำผู้มีพระคุณไม่ได้ ยังหลงเชื่อคำหลอกลวงของเจียงยาผู้น้อย คิดว่าเธอเป็นเด็กไม่ดี พูดจาทำร้ายจิตใจมากมาย
เฮ้อ...
เขาสมควรตายจริง ๆ!
เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์
เขาเดินไปตรงหน้าผูเถา เอ่ยขอโทษอย่างจริงใจ: "สหายน้อยจ้าวผูเถา ข้าพเจ้า เจียงม่าวซู่ ณ ที่นี้ ขอขอโทษท่านอย่างเป็นทางการ"
"ท่านปู่เจียงไม่ควรฟังคำยุแยง เข้าใจผิดว่าท่านเป็นเด็กไม่ดี และบอกว่าท่านจิตใจคิดร้าย"
"ท่านเป็นคนช่วยชีวิตท่านปู่เจียง ท่านปู่เจียงควรตอบแทนบุญคุณกล่าวขอบคุณ แต่ไม่คิดว่าจะหลงเชื่อคำคนอื่น กล่าวร้ายต่อท่าน"
"เป็นความผิดของท่านปู่เจียงเอง! ณ ที่นี้ ท่านปู่เจียงขอพูดกับท่านอย่างเป็นทางการว่า ขอโทษ!"
พูดจบ เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย เอวก็โค้งลง
แขกที่มาร่วมงานมองดูเหตุการณ์นี้ ต่างพากันสูดลมหายใจ
ผู้นำเจียงเป็นถึงระดับครูใหญ่นะ!
แม้ตำแหน่งจะไม่สูงเท่าหัวหน้าจ้าว แต่ในเขตทหารก็เป็นผู้มีหน้ามีตาผู้ใหญ่!
เขาถึงกับวางตัว ลงมาขอโทษผูเถาด้วยตัวเอง?!
ผูเถาเห็นผู้นำเจียงลงมาขอโทษตัวเอง ก็ตกใจอยู่ชั่วขณะ
แม้ก่อนหน้านี้เธอจะโกรธมากจริง ๆ
แต่เมื่อเห็นผู้นำเจียงตั้งใจขอโทษ เช่นนั้นเธอก็จะยกโทษให้เขา!
ท้องน้อย ๆ ของเธอบรรจุเรือได้ เด็กไม่ถือสาผู้ใหญ่ ฮี่ ๆ!
"ในเมื่อท่านปู่เจียงตั้งใจขอโทษแล้ว หนูก็จะยกโทษให้นะคะ!" เสียงเล็ก ๆ ของขนมต้มตัวน้อย แสนน่ารักและใสซื่อ น่าฟัง