ผู้นำเจียงตกตะลึงกับคำพูดของจางเจี้ยนเหมยจนพูดไม่ออก
อะไรนะ?
ที่แท้เจียงยาผู้น้อยเป็นคนร้ายลักพาตัวจริง ๆ แถมยังเป็นคนแคระวัยยี่สิบกว่า ๆ อีกงั้นหรือ?!
แม้เหตุผลจะบอกเขาว่าสิ่งที่จางเจี้ยนเหมยพูดเป็นความจริง
แต่จิตใจกลับยากจะยอมรับ
หากผู้หญิงคนนี้พูดจริง นั่นก็หมายความว่าคำด่าของผูเถาก่อนหน้านี้ไม่ใช่เรื่องผิดเลย
เขาเป็นคุณปู่ที่โง่เง่าสมองขาดจริง ๆ ด้วย...
ผู้นำเจียงจ้องจางเจี้ยนเหมยอย่างพินิจ แล้วพลันรู้สึกว่าเธอหน้าคุ้น ๆ
ลองย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่โรงอาหารของรัฐ ณ เขาหวังหยาเฟิงในวันนั้น
ดูเหมือนว่าเขาเคยเห็นเธอ!
ตอนนั้นเธอกับผู้ชายอีกคนกำลังพาเจียงยาผู้น้อยนั่งกินข้าวด้วยกัน พวกเขาทำไม่ดีกับเจียงยาผู้น้อย ทั้งตบทั้งด่า
ตอนนั้นเขาคิดว่าเป็นพ่อแม่กำลังสั่งสอนลูก ก็เลยอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองสองสามที
หลังจากนั้นเจียงยาผู้น้อยมาบอกเขาว่า ตัวเองเป็นเด็กกำพร้า สามีภรรยาคู่นั้นเป็นขอทานที่เร่ร่อนด้วยกัน ไม่ใช่พ่อแม่ของหล่อน
หล่อนยังบอกอีกว่า ในตอนนั้นที่เห็นเขาล้มลงเพราะอาการกำเริบ หล่อนรีบเข้าไปช่วยเขาเป็นคนแรก
หล่อนไม่อยากเป็นขอทานต่อไปแล้ว อยากติดตามเขากลับกรุงปักกิ่ง
ตอนนั้นเขาเห็นเจียงยาผู้น้อยสวมเสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง ก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก เชื่อคำพูดของหล่อน พาหล่อนกลับกรุงปักกิ่ง
ไม่คิดเลยว่า ท้ายที่สุดตนเองจะถูกหล่อนหลอกจนหัวหมุน!
"เจียงยาผู้น้อย! แกหลอกฉัน!"
เมื่อคำหลอกลวงถูกแฉ ความจริงปรากฏขึ้น เมื่อรู้ว่าตนถูกหลอก ผู้นำเจียงรู้สึกโกรธแค้นลุกโชน