หลังจากจ้าวอวี่โจวส่งเจียงหลิ่วจือไปสถานีอนามัยได้ไม่นาน ทหารยามสองนายก็ได้รับข่าวและรีบมาที่บ้านตระกูลจ้าว
ทั้งสองคนจับตัวยายอิ่นที่กำลังตกตะลึงอยู่คนละข้างแล้วพาออกไปข้างนอก
ยายอิ่นเริ่มดิ้นรนทันที "พวกแกกล้าจับตัวฉันทำไม ปล่อยฉันนะ! ฉันเป็นคุณยายทวดน้าของหัวหน้ากองพวกแกนะ!"
"ฮึ!" ทหารยามหนุ่มส่งเสียงเย็นชา "หัวหน้ากองจ้าวนั่นแหละที่สั่งให้พวกเราขับไล่คุณออกจากเขตที่พักของเขตทหาร! ถ้ารู้ดีก็รีบไปซะเถอะ! ถ้ายังมาก่อกวนในเขตที่พักอีก จะส่งคุณเข้าคุก!"
พูดจบ ทั้งสองคนก็พายายอิ่นออกไปคนละข้าง
"ปล่อยฉันนะ! ไอ้พวกเด็กเวรตะไล ปล่อยฉันนะ!"
ยายอิ่นดิ้นรนพลางสบถพลาง สุดท้ายก็หันไปขอความช่วยเหลือจากเสี่ยวผูเถา "คุณหนูน้อย! ช่วยพูดให้ยายหน่อยสิ!"
เสี่ยวผูเถายืนอยู่หน้าประตู มองยายอิ่นถูกลากออกไป ใบหน้าเล็ก ๆ เย็นชา
เธอไม่ยอมช่วยคนแก่ใจร้ายแบบนั้นพูดเด็ดขาด!
เดี๋ยวบุญกุศลของเธอจะลดลง!
ฮึ!
อีกอย่าง โหงวเฮ้งของยายอิ่นตอนนี้มีร่องมุมปากลึกเหมือนงูเลื้อยเข้าปากแล้ว อยู่ได้อีกไม่ถึง 48 ชั่วโมงหรอก!
เด็กน้อยหันไปมองวิญญาณเด็กสาวเสี่ยวอิงที่ติดตามเธออยู่เงียบ ๆ ตลอดเวลา แล้วพูดด้วยเสียงนุ่มนิ่มว่า "พี่เสี่ยวอิงจ๋า อีกเดี๋ยวพี่ก็จะได้เห็นศัตรูลงเอยอย่างน่าอนาถแล้วนะ"
เสี่ยวอิงแยกเขี้ยวยิ้ม ในแววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความคาดหวัง
เธอแทบรอไม่ไหวแล้ว รอคอยช่วงเวลานั้นมาถึงเสียที