หึ!
เจียงหลิ่วจือนะเจียงหลิ่วจือ!
คิดว่าจ้าวอวี่โจวเป็นคนโง่งั้นหรือ!
"ปะป๊า......" ผูเถาเห็นสีหน้าพ่อไม่ค่อยดี ก็คิดว่าพ่อโกรธตน จึงพูดเสียงเบาว่า "ถ้าปะป๊าไม่เชื่อ ผูเถาจะพาไปสถานีอนามัยเดี๋ยวนี้เลย ปะป๊าเอายันต์นี่ติดตัวไว้ ก็จะเห็นเทพพิทักษ์ครรภ์บนตัวนางแล้ว"
จ้าวอวี่โจวได้สติ ลูบหัวเด็กน้อย "พ่อไม่ได้ไม่เชื่อหนู พอดีพ่อจะไปสถานีอนามัยเพื่อเยี่ยมพี่สาวเจียวเจียวของหนู หนูไปกับพ่อเถอะ"
"ปะป๊า" ผูเถาถอนหายใจโล่งอก แล้วพูดต่อ "ผูเถายังสงสัยว่า คุณหมอฉินคือชายชู้ของป้าเจียง แต่ผูเถายังไม่มีหลักฐาน"
"ถ้าปะป๊ายืนยันเรื่องที่ป้าเจียงสวมเขาให้ปะป๊าได้แล้ว อย่าเพิ่งตีหญ้าให้งูตื่นนะจ๊ะ ผูเถาอยากจับชู้ให้คาหนังคาเขา จะได้ไม่ให้พวกเขาแก้... เอ่อ... แก้..."
เด็กน้อยนึกสุภาษิตนั้นไม่ออกชั่วขณะ จึงติดขัด "แก้ตัวอะไรนะ ทำไมนึกไม่ออกเลย..."
จ้าวอวี่โจวมองขนมต้มน้อยที่ขมวดคิ้วพยายามนึกสุภาษิต ก็ส่ายหน้าน้อยๆ อย่างขบขัน "แก้ตัวจนตัวตาย"
"ใช่แล้ว! ก็คือแก้ตัวจนตัวตาย!" เด็กน้อยเงยหน้ามองเขา แววตาเป็นประกาย "ต้องไม่ให้โอกาสพวกมันแก้ตัวจนตัวตายได้! จับพวกมันโยนใส่ตุ่ม แล้วค่อยจับเต่ากัน!"
จ้าวอวี่โจวทั้งขำทั้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เขาอุ้มเสี่ยวผูเถาขึ้นมา บีบแก้มเล็กๆ ของนางเบาๆ "คำพวกนั้น หนูไปเรียนมาจากไหนกัน?"
ขนมต้มน้อยวัยสามขวบ ไปเรียนคำว่าสวมเขา ชายชู้ และจับชู้คาหนังคาเขาแบบนี้มาจากไหน?