"แค่ก ๆ ๆ..." เจียงหลิ่วจือสำลักน้ำแกงเพราะคำพูดของเธอ ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากไอออกมาทันที
หยางเสวี่ยเหมยหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งมาเช็ดปากให้เธอ "อยู่ดี ๆ สำลักอะไรกัน ดื่มช้า ๆ หน่อยสิ..."
เจียงหลิ่วจือใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากไว้ ระงับอาการไอ แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ "พอดีฉันเป็นประจำเดือน ร่างกายก็อ่อนแอ หมอฉินเลยกำชับเป็นพิเศษ ให้ฉันดื่มของบำรุงเลือดบำรุงลมปราณเยอะ ๆ น่ะ"
"อย่างนี้นี่เอง" หยางเสวี่ยเหมยพยักหน้า "ฉันก็ว่าทำไมหน้าตาเธอซีดเซียวผิดปกติ ที่แท้ก็เป็นประจำเดือนนี่เอง"
พูดจบก็ตักน้ำแกงให้เธออีก "งั้นเธอรีบดื่มอีกหน่อย จะได้บำรุงเยอะ ๆ"
-
ลานบ้านเล็กตระกูลจ้าว
ภายในห้อง
เสี่ยวผูเถาสวมเสื้อน้อยผ้าดีเจอเลี่ยงลายตารางสีแดงที่ตัดใหม่ คาดผมด้วยดอกไม้สีแดงสองดอก ยิ่งขับให้ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวเนียนนุ่มนิ่ม ดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก
เจ้าตัวน้อยนอนพาดกายบนโต๊ะไม้รุ่นเก่าใต้ขอบหน้าต่าง มือหนึ่งจับพู่กัน จุ่มสีชาด กำลังวาดลวดลายพริ้วไหวบนยันต์สีเหลืองอย่างคล่องแคล่ว
พื้นเรี่ยรายด้วยกองกระดาษยันต์เหลืองที่ขยำทิ้ง ล้วนเป็นยันต์ที่เจ้าตัวน้อยวาดเสีย
หลายวันมานี้ หนูน้อยครุ่นคิดมาตลอดว่า จะทำอย่างไรถึงให้ปะป๊ารู้เรื่องเด็กในท้องเจียงหลิ่วจือ
ทุกครั้งที่คิดจะพูดเรื่องนี้กับปะป๊า ก็มีคนมาขัดจังหวะทุกที
ราวกับมีอะไรบางอย่างที่ไม่รู้ไม่เห็นคอยห้ามไม่ให้เธอเอ่ยปาก
เธอก็เคยคิดเหมือนกันว่าจะไปจับชีพจรให้เจียงหลิ่วจือต่อหน้า แล้วประกาศว่าเธอท้อง
แต่เจียงหลิ่วจือก็ไม่ใช่คนโง่ ยังไงก็ต้องปฏิเสธแน่