ผู้นำเจียงมองเจียงยาผู้น้อยที่ร้องไห้ฟูมฟายจนน้ำหูน้ำตาไหลอาบหน้า หน้าผากย่นเป็นร่องลึก “แต่มันทำผิดกฎหมายนะ จ้างโจรไปลักพาตัว หมายจะฆ่าปิดปาก! นี่มันคดีใหญ่หลวง ไม่ใช่เรื่องที่ปู่ยกหูโทรศัพท์แล้วจะจบได้”
ร่างของเจียงยาผู้น้อยแข็งทื่อ ก่อนจะระเบิดเสียงร้องไห้ดังขึ้นอีก “อือแง!!! ปู่จ๋า หนูขอร้องล่ะ!”
“เลขาหลี่เป็นคนดีนะคะ ถ้าตอนนั้นเขาไม่ตามหาหนูเจอ หนูก็คงไม่มีวันได้เจอปู่ไปตลอดชีวิต แล้วก็คงไม่ได้เป็นหลานสาวของปู่ด้วย”
“ปู่ช่วยคิดหาทางช่วยเขาทีเถอะนะ! ถึงจะยกโทษให้เขาไม่ได้ แต่ให้เขาติดคุกน้อยลงหน่อยก็ยังดีนะ...”
ผู้นำเจียงเห็นเจียงยาผู้น้อยร้องไห้โศกเศร้า ก็พลอยปวดใจ เช็ดน้ำตาให้เธอเงียบๆ
นิ่งเงียบไปนานครู่ จึงถอนหายใจยาว “ปู่จะลองคิดดูแล้วกัน”
สิ้นเสียง ก็เห็นเจียงอวี้อวี่สีหน้าเคร่งเครียดเดินเข้ามาในห้องรับแขก
“พ่อจ๋า ยาผู้น้อย เกิดเรื่องแล้วค่ะ”
ผู้นำเจียงเลิกคิ้วมอง “อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงอวี้อวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทรุดตัวลงบนโซฟา “เมื่อกี้หนูเพิ่งรับโทรศัพท์จากสถานีตำรวจ เขาบอกว่าเลขาหลี่ฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิดในห้องขัง”
“หา?!!!” ผู้นำเจียงผงะลุกขึ้นยืน
เจียงยาผู้น้อยเองก็ช็อกจนพูดอะไรไม่ออก
เลขาหลี่ฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด?!!!
บนโลกนี้มีเรื่องดีๆ อย่างนี้ด้วยหรือ?!
แบบนี้หนูก็ยุ่งยากน้อยลงอีกเรื่องสิ?!
ฮ่าๆๆๆๆ!
ฟ้าดินช่างมีตา!
กระทั่งฟ้าดินยังช่วยหนู!!!
“ปู่...” เจียงยาผู้น้อยดีใจแทบบ้าอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับทำเป็นเศร้าสร้อยยิ่งนัก “ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้! เลขาหลี่ตายได้ไงกัน อึกๆ...”