ในห้องรับแขก เหล่าแขกต่างเข้ามาล้อมวง ชื่นชมเจียงยาผู้น้อยไม่หยุด
"นี่น่า ท่านเจียง บุญวาสนาของท่านใหญ่หลวงจริง ๆ !" ชายสูงวัยในชุดทหารเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเปี่ยมสุขทั้งใบหน้า
"เด็กนี่ดูนิสัยดีเรียบร้อย โตขึ้นไปต้องได้ดีมีเกียรติแน่นอน!"
"ใช่เลย! ดูหน้าตาน่ารักขนาดนี้ ดูก็รู้ว่าเป็นเด็กมีโชค!" ชายผอมสูงอีกคนก็ร่ำลือตาม
"ก็เพียงแต่ผอมไปหน่อย" ท่านอาสะใภ้ใหญ่อ้วนขาวยิ้มแล้วบีบแก้มเจียงยาผู้น้อยเบา ๆ "แขนขาน้อย ๆ นี่ดูผอมจริง ๆ คราวก่อนที่เจอกันก็เป็นอย่างนี้ ผ่านมาเป็นเดือน ๆ แล้ว ทำไมเด็กคนนี้ไม่เพิ่มน้ำหนัก สูงขึ้นซักหน่อยก็ไม่เป็นนะ?"
เจียงยาผู้น้อยได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็เปลี่ยนสีเล็กน้อย
คำพูดของท่านอาสะใภ้ใหญ่เตือนเธอขึ้นได้จริง ๆ
เธอเป็นคนแคระ จะโตขึ้นได้ไม่มีวัน
เธอหลอกตระกูลเจียงได้ชั่วคราว แต่หลอกได้ไม่ถึงชั่วชีวิต
ดูท่า เธอต้องรีบหาเงินและตั๋วจากตระกูลเจียงให้มากที่สุด ก่อนที่ฐานะคนแคระของเธอจะถูกเปิดเผย
เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เธอจะให้ผู้นำเจียงค้นพบว่าเธอเป็นคนแคระ
หากผู้นำเจียงยอมรับ เธอก็จะอยู่ที่ตระกูลเจียงต่อไป
หากเขารังเกียจฐานะคนแคระของเธอว่าน่าอับอาย เธอก็พกเงินและตั๋วจากไปจากตระกูลเจียง แล้วหาคนอื่นมาเลี้ยงดูเธอแทน
ผู้นำเจียงหัวเราะก้อง ลูบหัวเจียงยาผู้น้อยเบา ๆ
"ยาผู้น้อยเด็กคนนี้น่ะ รักเรา ซื่อสัตย์ ยังรู้จักใจอ่อนหวานต่อคน ก็เพียงแต่ร่างกายน้อย ๆ ผอมจริง ๆ ให้กินอย่างไรก็อ้วนไม่ขึ้นสักที"