เสียงใสๆ ราวกับนมสดของเสี่ยวผูเถาดังกังวานชัดเจน เธอร่ายยาวเป็นชุดโดยไม่หยุดหายใจเลยสักนิด
ปากเล็กๆ นั่นเหมือนปืนกล ระดมยิงคำด่าไม่หยุด ทำเอาชายจอมบังคับอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำสลับแดง
คนอื่นๆ ในร้านอาหารเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเบาๆ
"ที่แท้กลิ่นตัวเหม็นสาบนั่นมาจากเขานี่เองเหรอ?"
"เหม็นชะมัด! อบอวลจนข้ากินข้าวไม่ลง คนเยอะเกินไป เมื่อกี้ข้าไม่กล้าถาม"
"เด็กน้อยคนนี้ปากจัดจ้านจริง! แต่นางพูดถูก! มันสมควรโดนด่า! เป็ดย่างที่คนอื่นควักเงินซื้อ จะกินยังไงก็เรื่องของเขา ไปขัดหูขัดตาเขาทำไม?"
"เมืองเลิ่งสุ่ยก็แค่เมืองเล็กๆ ห่างจากกรุงปักกิ่งร้อยกว่ากิโลเมตร ไม่รู้มันหยิ่งอะไรนักหนา พูดออกไปมีแต่ขายหน้าพวกเราชาวเลิ่งสุ่ย!"
"ใช่แล้ว! ข้าว่ามันไม่ใช่คนเลิ่งสุ่ยหรอก สำเนียงมันออกไปทางกรุงปักกิ่งโน่น บางทีมันก็เป็นคนต่างถิ่นเหมือนกัน!"
ชายจอมบังคับกลายเป็นเป้ากลางท่ามกลางสายตาจับจ้อง ถูกผู้คนชี้นิ้วด่า สุดท้ายรู้ตัวว่าตนผิด จึงชี้นิ้วใส่ผูเถา ควันออกหูทิ้งคำขู่: "แกคอยดูเถอะ!"
เสี่ยวผูเถาไม่กลัวสักนิด!
นางเชิดหน้าขึ้น ทำหน้าดุสุดฤทธิ์จ้องเขม็ง: "ก็คอยนะ! มีฝีมือก็เข้ามาเลยสิ!"
ขู่ใครก็เป็นนี่นา?
นางไม่กลัวหรอก เชอะ!
ชายจอมบังคับเดินจากไปด้วยความเดือดดาล
ผู้คนในร้านอาหารปรบมือทันที: "หนูน้อย เธอสุดยอดไปเลย!"
"คนพรรค์นี้มันปากเสียมาตั้งแต่เกิด พวกเราชาวเลิ่งสุ่ยไม่ใช่แบบนั้นเสียหน่อย พวกเราล้วนเป็นคนดี เธออย่าเข้าใจพวกเราชาวเลิ่งสุ่ยคนอื่นผิดไปล่ะ!"