“กางเกงใช้ผ้าฝ้ายลินินก็พอ สีดำทนเปื้อน ระบายอากาศดี แถมราคาถูก แค่หยวนเดียวต่อฉื่อ!”
“ลูกสาวของคุณยังเด็ก ชุดฤดูร้อนคิดผ้าหนึ่งฉื่อครึ่งต่อตัว กางเกงสี่ตัวรวมกันคิดสองฉื่อ เสื้อกันหนาวหนา เผื่อเศษผ้ามากขึ้นนิด คิดสองฉื่อต่อตัว สองสีนี้น่ารักทั้งคู่ จะตัดทั้งสองสีเลยไหมคะ?”
จ้าวอวี่โจวครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
สีแดงมงคล สีเขียวทะมัดทะแมง
แต่ละสีตัดสองตัว หนาวหนึ่งร้อนหนึ่ง ใส่สลับกันพอดี ไม่เบื่อ
ยิ่งกว่านั้น เด็กโตเร็ว ถึงหน้าร้อนปีหน้าเสื้อผ้าคงคับอีกแล้ว
ขนาดชุดฤดูร้อนต้องตัดให้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อยถึงจะดี
“งั้นผ้าตัดเสื้อแต่ละสีเอาสี่ฉื่อ ผ้าฝ้ายตัดกางเกงเอาสองฉื่อ รวมเป็นสิบฉื่อ” จ้าวอวี่โจวพูดจบก็ล้วงคูปองผ้าออกมา
พอหยิบคูปองผ้าออกมานับ คิ้วของชายหนุ่มก็ขมวดเข้าหากันทันที
ปกติเขากินอยู่นอนในค่ายทหาร หลังแต่งงานเบี้ยเลี้ยงและสวัสดิการของหน่วยทหารล้วนให้เจียงหลิ่วจือจัดการ
ด้วยระดับขั้นของเขา คูปองใช้ในชีวิตประจำวันปกติมีเหลือเฟือ ส่วนที่เกินมาก็มีไม่น้อย
แต่ตอนนี้ คูปองผ้าทั้งหมดในมือเขารวมกันได้แค่ห้าฉื่อ
เจียงหลิ่วจือใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือย เขารู้อยู่แล้ว
นางเอาเงินและคูปองของเขาไปใช้สุรุ่ยสุร่าย เขาก็ไม่เคยว่า
แต่ตอนนี้...
ผูเถาสังเกตเห็นความลำบากใจของพ่อ เหลือบมองคูปองผ้าในมือเขา
ถึงเธอจะอ่านหนังสือออกไม่มาก แต่ตัวเลขอารบิกและบวกลบนี่เก่งมากเลยนะ