ท่านผู้อาวุโสจ้าวยกมือขึ้นห้ามเขาไว้ "พ่อหนุ่ม พูดอย่างนี้ก็เห็นห่างเกินไปแล้ว"
เขามองฮั่วหานถาน แล้วก็มองเสี่ยวผูเถาที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองเขาตาปริบๆ
สุดท้ายสายตาก็ตกลงที่จ้าวอวี่โจว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ทำอย่างนี้ดีไหม! เจ้าก็ไปยกให้อาจ้าวเป็นพ่อบุญธรรมเสียเลย! เราไปจัดการเรื่องรับอุปการะ ย้ายทะเบียนบ้านเจ้าไปอยู่กับอาจ้าว อย่างนี้ เจ้าก็จะเป็นเด็กตระกูลเราแล้ว ต่อไปเจ้าจะเข้าออกตระกูลจ้าวตามสบายก็ไม่มีใครว่า แต่ถ้ามีใครรังแกเจ้า ก็ไปบอกอาจ้าวของเจ้า เขาเป็นทหาร จะออกหน้าให้เจ้าเอง!"
ฮั่วหานถานได้ยินก็ตัวสั่นสะท้าน!
ยกให้อาจ้าวเป็นพ่อบุญธรรม!
อย่างนั้นเขาก็จะเป็นพี่ชายของเสี่ยวผูเถาในนาม
ก็หมายความว่า เขาไม่ต้องจากตระกูลจ้าวไป
เขาจะได้อยู่ข้างๆ ผูเถา เฝ้าดูเธอเติบใหญ่
รอให้เขาแข็งแกร่งขึ้น ก็จะมีโอกาสตอบแทนบุญคุณของนาง!
"อวี่โจว เจ้าว่าข้อเสนอนี้เป็นอย่างไร?" ท่านผู้อาวุโสจ้าวหันไปทางจ้าวอวี่โจว
จ้าวอวี่โจวย่อมไม่ขัดข้อง
ฮั่วหานถานเด็กคนนี้ เขาคลุกคลีด้วยหลายวัน ทั้งยังแอบสังเกตอย่างละเอียด
เด็กคนนี้ถึงจะเงียบขรึม แต่จิตใจก็ละเอียดอ่อนมาก
และยังให้ความสำคัญกับคุณธรรมและความสัมพันธ์ รู้จักตอบแทนบุญคุณ
เด็กคนนี้ดูภายนอกเย็นชา แต่ถ้าใครดีกับเขา เขาก็จะจำความดีนั้นไว้ในใจ แล้วตอบแทนเงียบๆ
ดูจากท่าทีที่เขามีต่ออาเฒ่าหวังก็รู้