“พวกคุณบังเอิญมาเจอกันที่นี่ใช่ไหม?!”
เจียงหลิ่วจือถูกเขย่าจนข้าวเย็นแทบพุ่งออกมา
นางเม้มปากอย่างรู้สึกผิด ฝืนยิ้มแห้งๆ “ใช่...ใช่แล้ว...ฉันก็แปลกใจเหมือนกัน ว่าทำไมหมอฉินถึงมาอยู่ที่นี่กลางดึก ฉันนึกว่าเป็นขโมยเสียอีก...”
ผ้าพันคอบนศีรษะหลุดร่วงลงมาโดยไม่ตั้งใจระหว่างที่หยางเสวี่ยเหมยผลักนาง เผยให้เห็นรอยแดงสดบนคอ
หยางเสวี่ยเหมยจ้องมองรอยแดงนั้น รูม่านตาเบิกกว้างขึ้นทันที
เจียงหลิ่วจือเห็นสายตาของนางก็รู้ทันทีว่าแย่แล้ว
นางรีบใช้ผ้าพันคอปิดคออย่างลุกลี้ลุกลน
แต่ผูเถากลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อในตอนนั้น “น้าฉิน คอของน้าเป็นอะไรหรือ? ถูกยุงกัดหรือเปล่า?”
คำพูดของเด็กน้อยมาจากใจจริง
ก็เพราะสมองน้อยๆ ของเด็กคนนี้ยังไม่รู้หรอกว่าอะไรคือรอยแดง
เสี่ยวผูเถาเอียงศีรษะเล็ก เกาหัว ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง “แต่ว่า...หน้าหนาวแบบนี้ มียุงมาจากไหนกัน?”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็มองไปที่คอของเจียงหลิ่วจือทันที
ชั่วขณะนั้นสายตาต่างๆ นานาก็จับจ้องมา
มีทั้งมองดูเป็นขำขัน อยากรู้อยากเห็น
มีทั้งเต็มไปด้วยความสงสัย หรือแม้แต่มุ่งร้ายและเย้ยหยัน
เจียงหลิ่วจือตกใจจนหัวใจแทบกระเด็น
นางใช้ผ้าพันคอปิดคอไว้แน่น หันไปมองจ้าวอวี่โจว
ชายหนุ่มริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาซ่อนอยู่ใต้หมวกทหารหนา เผยดวงตาที่เย็นชาและไร้อารมณ์ออกมาเพียงคู่เดียว
เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ ในดวงตาลึกล้ำไร้ซึ่งความอบอุ่น
สายตาที่มองนางเหมือนมองคนแปลกหน้า ปราศจากความรู้สึกใดๆ