"ใช่แล้ว!" เฉียนชุนฮวาตะโกนเสียงดัง: "ภรรยาท่านผู้บัญชาการ ดึกดื่นป่านนี้คุณมาทำอะไรที่นี่ แล้วจะมาจับขโมยทำไมกัน? ผูเถาเพิ่งทำนายได้ว่าที่นี่คืนนี้จะมีสิ่งชั่วร้ายมาก่อกวน คุณก็โผล่มาในยามวิกาล พร้อมตะโกนโหวกเหวกว่ามีขโมย คงไม่ใช่หรอกนะที่คุณแอบมาพบผู้ชายที่นี่ตอนกลางคืน แล้วกลัวพวกเราเห็น เลยแสร้งตะโกนว่ามีขโมยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ!"
เฉียนชุนฮวาได้ยินเรื่องที่ผูเถาถูกหยางเสวี่ยเหมยรังแกเมื่อวาน ในใจก็ไม่พอใจเจียงหลิ่วจือมานานแล้ว
ในสายตาของนาง หยางเสวี่ยเหมยเป็นคนที่สนิทกับเจียงหลิ่วจือที่สุด การที่นางไปบ้านตระกูลจ้าวทำข้าวของเสียหาย แล้วใส่ร้ายผูเถา ต้องเป็นคำสั่งของเจียงหลิ่วจือแน่ ๆ
วันนี้มีโอกาสได้ช่วยผูเถาออกหน้านางก็ไม่ยอมปล่อยผ่านไปแน่
เจียงหลิ่วจือได้ยินคำพูดของเฉียนชุนฮวา ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที: "พี่สะใภ้เฉียน คุณ...คุณจะมาใส่ร้ายเกียรติของฉันต่อหน้าคนมากมายทำไม..."
"นั่นสิ! เฉียนชุนฮวา เธอหมายความว่ายังไง?" หยางเสวี่ยเหมยดึงเจียงหลิ่วจือมาหลบข้างหลัง ชะเง้อคอตะโกนลั่น: "เธอถือว่าอายุมากกว่าเรา ก็เลยคิดว่าพวกเรารังแกง่ายใช่ไหม?"
"น้องสาวเจียงนิสัยอ่อนโยน แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเป็นคนที่ใครจะรังแกได้! ถ้าเธอกล้ารังแกนาง ลองถามฉันก่อนว่าใช่หรือไม่!"
ผูเถามองหยางเสวี่ยเหมยที่ทำท่าปกป้องเจียงหลิ่วจือเหมือนแม่ไก่หวงลูก ก็เบะปาก
เดี๋ยวพอเห็นคนที่ตกบ่ออยู่ว่าเป็นใครแล้ว ดูสิว่าเธอจะยังปกป้องนางแบบนี้อยู่ไหม!