"ฉันยอมตาย ดีกว่ามีชีวิตอยู่ให้พวกคุณใส่ร้ายเหยียบย่ำอย่างไม่เป็นธรรม!"
เจียงหลิ่วจือพูดจบ น้ำตาหนึ่งหยดก็ไหลลงมาในจังหวะพอเหมาะ
ช่างงดงามราวดอกแพร์อาบละอองฝน ใครเห็นก็ต้องสงสาร
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นมองดูแล้วก็อึ้งไป
เจียงหลิ่วจือพูดได้เด็ดขาดถึงเพียงนี้ หรือว่าเธอกับฉินเซี่ยงจวินไม่ได้มีความสัมพันธ์อื่นใดกันจริง ๆ?
"พี่หยาง..." เจียงหลิ่วจือร้องไห้มองหยางเสวี่ยเหมย น้ำตาและเสียงสะอื้นประสานกัน: "คุณดูแลฉันเหมือนน้องสาวแท้ ๆ ฉันเองก็ดูแลคุณเหมือนพี่สาวแท้ ๆ เช่นกันไม่ใช่หรือ?"
"แล้วฉันจะทำเรื่องที่ขาดจิตสำนึกอย่างการยั่วยวนสามีของคุณได้อย่างไร?"
"ฉันเจียงหลิ่วจือแม้จะมาจากพื้นเพธรรมดา แต่ก็เป็นผู้มีความรู้ที่เคยอ่านหนังสือมา เรื่องชั่วช้าอย่างการลักลอบผิดศีลธรรมต่อให้ตีฉันให้ตาย ฉันก็ไม่มีวันทำ!"
พูดถึงตรงนี้ เธอกัดริมฝีปาก สีหน้าราวกับใจแหลกสลาย: "ในเมื่อทุกคนไม่เชื่อฉัน งั้นฉันก็ตายไปเสียเลยดีกว่า!"
พูดจบ ก็หันหลังตรงดิ่งไปยังบ่อน้ำ กระโดดลงไปทันที
'ตูม'!
เสียงดังสนั่น น้ำแข็งบนผิวน้ำแตกกระจาย เจียงหลิ่วจือตกลงไปในบ่อน้ำ น้ำกระเด็นไปทั่ว
"แย่แล้ว! แย่แล้ว!!!" เฉียนชุนฮวาตบขาตัวเองพลางพูด: "เร็ว! รีบช่วยคนเร็ว!!!"
บางคนรีบร้อนลงไปในบ่อน้ำเพื่อช่วยคน
บางคนรวมตัวกันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์
"ภรรยาหัวหน้ากองถึงกับยอมใช้ความตายพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง เธอคงไม่ได้ถูกใส่ความจริง ๆ หรอกนะ?"
"จะเป็นไปได้ยังไง? นี่เป็นสิ่งที่ผูเถาทำนายออกมานะ เธอทำนายว่าคืนนี้ในป่าเล็กจะมีมารตัณหาออกอาละวาด ก็ต้องเป็นเรื่องจริงแน่! ที่นี่นอกจากภรรยาหัวหน้ากองกับหมอฉินแล้วก็ไม่มีคนอื่น คนที่ถูกมารตัณหาครอบงำต้องเป็นพวกเขาแน่!"