ท่านผู้อาวุโสจ้าวโกรธจนลมหายใจแทบจะเป็นไฟพ่นออกจมูก: "แกพูดบ้าอะไร! เจียงม่าวซู่ ของพัง ๆ ในบ้านแกเนี่ย เสี่ยวผูเถาของข้าไม่มีทางสนใจหรอก!"
"แกอายุปูนนี้แล้ว ยังเชื่อคำโกหกที่เห็นชัด ๆ ขนาดนี้เหรอ? แกเห็นนางขโมยของกับตาเลยอย่างนั้นสิ?"
"แม้แต่เรื่องดีชั่วยังแยกไม่ออก ข้าว่าที่แกเป็นทหารมาหลายสิบปีนี่สูญเปล่าหมดเลย!!!!"
"นี่หลานสาวข้า ข้าจะไม่เชื่อนาง แต่ให้ไปเชื่อคนนอกอย่างเจ้างั้นรึ?" ผู้นำเจียงเชิดคอแข็งไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว
บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียดขึ้นในพริบตา คลาคลุ้งไปด้วยกลิ่นดินปืน
คนอื่น ๆ ที่อยู่รอบข้างไม่มีใครกล้าปริปาก ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เจียงยาผู้น้อยซ่อนตัวอยู่หลังผู้นำเจียง พลางยกยิ้มมุมปากอย่างสาแก่ใจ
ฮึ!
เจ้าจ้าวผูเถา
คิดว่าแค่นี้จะเอาชนะนางได้งั้นรึ?
นางเตรียมพร้อมไว้อย่างดีก่อนแล้ว
ท่านปู่เจียงตอนนี้เชื่อแต่คำพูดของนาง ไม่มีทางไปเชื่อยัยนักพรตเฮงซวยอย่างเจ้าหรอก!
"พ่อคะ" ตอนนั้นเองเจียงหว่านอวี๋ก็ถือถ้วยน้ำชาร้อนออกมาเพื่อคลายบรรยากาศ เอ่ยเสียงเบาว่า "พ่อทำอะไรน่ะ? หัวหน้าจ้าวเป็นแขกนะ"
พูดจบก็ยกน้ำชาเดินไปตรงหน้าท่านผู้อาวุโสจ้าว ก่อนจะยิ้มแหย ๆ: "ขอโทษนะคะหัวหน้าจ้าว เรื่องนิสัยเจ้าอารมณ์ของพ่อฉันเนี่ยท่านก็คงทราบดี ท่านแกขี้ปกป้องเสียจนพอโกรธขึ้นมาก็พูดจาไม่ยั้งคิดเลย ฉันขอพูดแทนพ่อนะ ขออภัยท่านจริง ๆ ยังไงก็อย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ"
วันนี้ท่านผู้อาวุโสจ้าวก็ตั้งใจจะมาจัดการกับเจียงยาผู้น้อย ไม่อยากทำให้ความสัมพันธ์กับตระกูลเจียงมันบาดหมางกันไป
ท่านจึงก้าวลงจากบันไดที่เจียงอวี๋อวียื่นให้ พลางรับถ้วยชาไป