"ตั้งแต่เธอมาอยู่บ้านเรา พ่อเอาแต่เล่นกับเธอ พูดกับเธอ พ่อไม่ได้เล่นกับหนูนานแล้วนะ!"
"ที่หนูโกรธ ด่าเธอ ก็เพราะโกรธที่พ่อดีกับเธอ ถ้าพ่อไม่สนใจเธอ ไม่ชอบเธอ หนูก็คงไม่แกล้งเธอ!!!"
ฟังดูเผินๆ ก็มีเหตุมีผลไม่เลว
ถ้าเป็นคนอื่น อาจรู้สึกผิดขึ้นมาทันที คิดว่าความผิดอยู่ที่คนเป็นพ่อ
แต่จ้าวอวี่โจวไม่ใช่คนอื่น
เขาเป็นคนมีพลังหยางโดยกำเนิด มีจิตใจบริสุทธิ์ดุจเด็ก
ในฐานะทหาร รับใช้ประชาชนคือหน้าที่ที่ฝังลึกในกระดูกของเขา
ไม่ต้องพูดถึงว่าผูเถามีวาสนากับเขา และเคยช่วยชีวิตเขาบนรถไฟ
ต่อให้ผูเถาเป็นแค่เด็กธรรมดา ไม่เคยช่วยชีวิตเขา เขาก็จะช่วยเธออย่างไม่มีเงื่อนไข พาเธอกลับเขตที่พักเขตทหาร ช่วยตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงให้อยู่ดี
"เจียวเจียว ลูกทำผิดมามากมาย แล้วยังคิดจะโยนความผิดอีกเหรอ?" จ้าวอวี่โจวถามอย่างเคร่งขรึม ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา
"พ่อพาผูเถากลับเขตที่พักเขตทหาร ก็เพื่อช่วยตามหาพ่อแม่ให้เธอ แล้วลูกล่ะ?"
"ตั้งแต่เจอผูเถาครั้งแรก ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร ลูกก็ด่าเธอว่าเสี่ยวเย่จ่ง แล้วยังผลักเธอ เอาก้อนหิมะปาใส่หัวเธอ"
"แม้พ่อจะอธิบายให้ลูกฟังแล้วว่าเธอเป็นใคร ลูกก็ยังไม่เลิก พอเจอหน้าผูเถาก็ด่าเธอว่าเสี่ยวเย่จ่ง"
"ลูกเพิ่งสามขวบ แต่ปากก็ชอบพูดจาหยาบคาย แถมยังชอบลงไม้ลงมือ!"