จ้าวอวี่โจวกำลังรู้สึกโล่งใจกับคำตอบของเจ้าตัวเล็ก แต่พอได้ยินประโยคหลังของเจ้าตัวเล็ก ก็อดหัวเราะทั้งน้ำตาไม่ได้
ในหัวน้อยๆ ของเด็กคนนี้ ไม่รู้คิดอะไรแปลกๆ ประหลาดๆ อยู่ได้
เธอเพิ่งจะสามขวบ กลับคิดจะรับลูกน้องเป็นหัวหน้าเด็กซะแล้ว
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" จ้าวอวี่โจวอุ้มเสี่ยวผูเถาขึ้น พลางเดินต่อไปยังลานบ้านของตน "เมื่อกี้พ่อพูดกับหนูตั้งเยอะ มีอะไรที่คิดได้บ้างหรือเปล่า?"
ขนมต้มน้อยกอดคอเขาไว้แน่น พยักหน้าหงึกหงักอย่างนุ่มนวล "คิดได้แล้วค่า!"
ปะป๊าพูดไม่ผิดเลย!
เรื่องนี้คนผิดคือจ้าวเจียวเจียว
เป็นเพราะใจเธอคิดร้าย ตั้งแต่แรกก็พุ่งเป้ามาที่หนู รังแกหนู ไม่ยอมเป็นเพื่อนกับหนู
เสี่ยวผูเถาของหนูไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย!
หนูก็ไม่ได้แย่งปะป๊าไป
จ้าวเจียวเจียวรู้ทั้งรู้ว่าปะป๊ารักหนูมาก ดีกับหนูมาก แต่ก็ยังชอบรังแกเสี่ยวผูเถาของหนู ด่าหนูว่าเป็นไอ้ลูกไม่มีพ่อ เรื่องนี้ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เธอเป็นเด็กที่นิสัยชั่วร้ายมาแต่เกิด
คิดว่าความดีของปะป๊าที่มีให้เธอเป็นเรื่องสมควรแล้ว
คิดว่าการรังแกเด็กคนอื่นเป็นเรื่องปกติธรรมดา
คนผิดคือจ้าวเจียวเจียว ไม่ใช่เสี่ยวผูเถาของเธอ!
อื้ม! ก็เป็นแบบนี้แหละ!
ภายใต้การปลอบโยนของจ้าวอวี่โจว อารมณ์ของเจ้าตัวเล็กก็เปลี่ยนจากหม่นหมองเป็นสดใสได้สำเร็จ
จมูกไม่รู้สึกเปรี้ยวแล้ว หัวใจก็ไม่รู้สึกเศร้าแล้ว
นึกอะไรขึ้นมาได้ เจ้าตัวเล็กก็ขมวดคิ้ว จับแก้มของจ้าวอวี่โจว ดึงออกไปด้านนอก "จู่ๆ หนูก็นึกขึ้นได้นะ ปะป๊าจอมแสบ! เมื่อกี้ในห้องพยาบาล นายไม่ยอมเชื่อผูเถา!"