เสี่ยวผูเถาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนน่าเอ็นดูว่า “พี่เจียวเจียวเองก็เอาแต่ใจและรั้นจริง ๆ แต่ยังไงเธอก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง มีเรื่องอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าหมด เรื่องวันนี้ ผูเถาเชื่อว่าเธอไม่รู้เรื่องด้วยหรอก”
“แต่ว่า…”
พูดถึงตรงนี้ เด็กน้อยเงยหน้ามองจ้าวอวี่โจว พูดเสียงเบาว่า “แต่คุณป้าเจียงน่ะสิ ไม่แน่นะ เมื่อกี้เธอพุ่งเข้าไปตบหยางเสวี่ยเหมย ท่าทางแปลกมาก เหมือนกำลังห้ามไม่ให้หยางเสวี่ยเหมยพูดอะไรบางอย่าง…”
“แล้วเมื่อวาน เธอยังแกล้งทำเป็นน่าสงสาร ใส่ร้ายผูเถาอีก ตั้งใจกระจายข่าวลือ ให้คนอื่นคิดว่าผูเถาแอบรังแกเธอ…”
จ้าวอวี่โจวได้ฟัง แววตาพลันเครียดขึ้นมาทันที
ที่แท้ เจ้าตัวเล็กเองก็สงสัยว่าเรื่องนี้มีเจียงหลิ่วจือพัวพันอยู่ด้วย
คิดเหมือนกับเขาเลย
เจียวเจียวยังเด็กเกินกว่าจะคิดแผนใส่ร้ายคนที่ซับซ้อนแบบนี้ได้
แต่เจียงหลิ่วจือต่างออกไป
ตอนนี้เธอแสร้งทำเป็นยอมรับผูเถาแล้ว แต่ลับหลังกลับร่วมมือกับคนนอก ใช้วิธีต่ำ ๆ แบบนี้กลั่นแกล้งผูเถา
ผู้หญิงคนนี้ ไม่ให้อยู่ในบ้านของเขาต่อไปอีกเด็ดขาด!
“ผูเถา…”
“ปะป๊า…”
พ่อลูกเอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน
จ้าวอวี่โจวหยุดนิดหนึ่ง ยิ้มบาง ๆ ลูบหัวเสี่ยวผูเถาเบา ๆ “ผูเถาพูดก่อน”
ก้อนขนมต้มตัวน้อยแหงนหน้ามองพ่อ ดวงตากลมโตแป๋วแหวว
น้ำเสียงนุ่มนิ่ม แต่คำพูดแฝงความเจ้าเล่ห์นิด ๆ “ป๊า ผูเถาอยากเอาคืน อยากแก้แค้น!”
“ผูเถากำลังระบายอารมณ์ให้ตัวเอง ไม่ได้ตั้งใจทำเรื่องไม่ดีนะ! ป๊า ตอนนั้นป๊าจะไม่โทษผมได้ไหม?”
จ้าวอวี่โจวตะลึงไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะขำออกมา
ที่แท้เจ้าตัวเล็กก็มาบอกเขาก่อนล่วงหน้านี่เอง
พอได้อยู่ด้วยกันสักพัก เขาก็เริ่มเข้าใจนิสัยของเจ้าตัวเล็กขึ้นบ้าง