เสี่ยวผูเถาฟังแล้วก็ยิ้มกว้างทันที "งั้นหนูจะวาดรูปคนให้เองนะ!"
พูดจบก็วิ่งตุ๊บ ๆ ไปหยิบพู่กันขึ้นมาวาดบนใบหน้าหยางเสวี่ยเหมย
หยางเสวี่ยเหมยหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว รู้สึกแค่จั๊กจี้บนใบหน้า
ไม่นาน เสี่ยวผูเถาก็หยุดพู่กัน
"เสร็จแล้ว!"
หยางเสวี่ยเหมยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักที่พยายามกลั้นไว้ดังข้างหู
ภรรยาทหารหลายคนกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว เหลือบมองเธอเป็นครั้งคราว
เหมือนกำลังเห็นเรื่องตลกที่สุดในโลก
หยางเสวี่ยเหมยรีบลุกขึ้น วิ่งไปที่ชั้นวางอ่างน้ำตรงมุมห้อง ก้มลงมองกระจกบนชั้น
ก็เห็นบนใบหน้ากลม ๆ ของตัวเอง แก้มทั้งสองข้างมีจุดแดงใหญ่ ๆ ข้างละก้อน
บนจมูกมีเส้นขีดเฉียงสองเส้นเป็นรูปตัวอักษรแปด
ปลายจมูกก็แต้มจุดแดงกลม ๆ ไว้ด้วย
วงกลมสีแดงใหญ่กรอบรอบดวงตาของเธอ
รวมกับจุดบนแก้ม บนจมูก และเส้นขีดตรงร่องจมูก กลายเป็นรูปร่างคน
ดูเผิน ๆ เหมือนตัวตลกในงิ้ว มองยังไงก็ตลก
หยางเสวี่ยเหมยมองใบหน้าตัวเอง แทบจะคลุ้มคลั่ง
ทำไมถึงได้น่าเกลียดขนาดนี้...
อา!!!!!
เธอจะบ้าตายอยู่แล้ว!
ผูเถามองดูผลงานของตัวเอง พอใจมาก
ตบมือเล็ก ๆ ปุ ๆ แล้วพูดยิ้ม ๆ "เสร็จแล้ว! เธอออกไปร้องเสียงหมู แล้วคลานรอบเขตที่พักสารภาพผิดซะนะ!"
จ้าวอวี่โจวยืนดูข้าง ๆ ยิ้มอย่างเอ็นดูและจนใจ
ตอนแรกเขากลัวว่าเด็กน้อยจะใจอ่อนแล้วเสียเปรียบ แต่ที่ไหนได้ ยัยหนูตัวเล็กอายุน้อย แต่ความคิดไม่น้อยเลย