คิดถึงผิวขาวเนียนละเอียดของเจียงหลิ่วจือ เอวบางคอดของนาง
แล้วก็สองกองนั้นที่ขาวหิมะดั่งหิมะ…
ยามอยู่ใต้อกเขาแล้วครางเสียงแผ่วเบาอย่างออดอ้อน…
ฉินเซี่ยงจวินก็พลันเลือดลมสูบฉีด ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นมาทันใด
ไม่ได้การแล้ว เขาทนไม่ไหวแล้ว
ช่วงนี้เจียงหลิ่วจือเข้าโรงพยาบาลเพราะแท้ง เขาไม่มีทางได้ระบายอารมณ์ชั่วคราว
มองยายหน้าซีดเซียวที่บ้าน ก็ไม่รู้สึกปรารถนาแม้แต่น้อย
เขาต้องหาทางนัดหลิ่วจือออกมา และ 'ร่วมรบกลางหิมะ' กับนางเสียหน่อย!
เขายังไม่เคยลองออกรบกลางทุ่งกลางป่าใต้หิมะในฤดูหนาวแบบนี้เลย!
คิดก็ตื่นเต้น!
ฉินเซี่ยงจวินเดินไปริมหน้าต่าง มองไปทางเรือนเล็กของตระกูลจ้าว
จากมุมบ้านเขา จะมองเห็นเพียงชายคาเล็ก ๆ ที่โผล่ออกมาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เท่านั้น
ฉินเซี่ยงจวินหายใจหอบถี่ คิดถึงเรือนร่างของเจียงหลิ่วจือ มือก็อดไม่ได้ที่จะปลดเข็มขัดกางเกง…
“ตุ้บ!”
ทันใดนั้น ก้อนกระดาษก้อนหนึ่งถูกปาเข้ามาจากด้านล่าง กระแทกโดนจมูกเขาพอดี
ฉินเซี่ยงจวินตกใจ ไฟราคะก็พลันหน่ายไปเจ็ดแปดส่วน
รีบผูกเข็มขัดกางเกงอย่างรู้สึกผิด ก้มลงแผดเสียงด่าออกไปว่า: “ใคร! ใครทำอะไรชั่วแบบนี้ เอาขยะมาโยนบ้านฉัน!”
แต่พอก้มมองลงไป ลานบ้านด้านล่างกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน บนพื้นที่มีกองหิมะปกคลุม มีเพียงรอยเท้าที่ดูเลอะเทอะ ไม่สามารถแยกแยะเลยว่าเป็นของใคร
ฉินเซี่ยงจวินหน้าซีดเผือด ด่าทอเบาๆ ก้มตัวเก็บก้อนกระดาษนั้นขึ้นมา
คลี่ออกดู ดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้าง
“เซี่ยงจวิน!” หยางเสวี่ยเหมยผลักประตูเข้ามาในตอนนั้น: “เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้แกตะโกนว่าใคร?”