จ้าวอวี่โจวลูบศีรษะเสี่ยวผูเถา แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
ถึงเขาจะไม่รู้ว่าแม่ของผูเถาคือใครก็ตาม
แต่เพื่อเสี่ยวผูเถา เพื่อให้ลูกมีครอบครัวที่สมบูรณ์
เขาจะพยายามอย่างที่สุดเพื่อตามหาเธอ ยอมรับเธอ และแต่งงานกับเธอ
หากอีกฝ่ายไม่เต็มใจแต่งกับเขาก็ไม่เป็นไร
ขอเพียงนางยอมรับผูเถาก็พอ
ยามบ่าย นาฬิกาชีวิตของเสี่ยวผูเถาก็ดังขึ้น
เจ้าตัวเล็กหาวหวอด แล้วถอดรองเท้าผ้าเล็ก ๆ ปีนขึ้นเตียง
"ปะป๊า ข้าง่วงนอนแล้ว ขอนอนก่อนนะเจ้าคะ"
แม้จะเพิ่งกลับถึงบ้านและเพิ่งเคยนอนห้องนี้เป็นครั้งแรก แต่เสี่ยวผูเถาก็ไม่ติดเตียงเลย
ปีนขึ้นเตียง ถอดเสื้อคลุมกันหนาว แล้วห่มผ้าอย่างว่าง่าย
หลับตาลง มือน้อยวางบนพุง ไม่นานก็หลับสนิท
จ้าวอวี่โจวดึงผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วค่อย ๆ ปิดประตูออกไปอย่างเบามือ
เขาต้องไปหาแม่ ขอดูทะเบียนของขวัญงานแต่งปีนั้น แล้วรวบรวมชื่อสกุลของแขกที่มางานเลี้ยง
คัดกรองตระกูลที่น่าจะเป็นครอบครัวของแม่ผูเถามากที่สุด แล้วพาเจ้าตัวเล็กไปเยี่ยม ตรวจทีละบ้าน
ผูเถานอนหลับคราวนี้ ช่างหวานหอมจนงัวเงียทีเดียว
ตอนเพิ่งหลับ เจ้าตัวเล็กอยู่ในท่านอนที่เรียบร้อยมาก
แต่ไม่นานก็นอนกางแขนกางขา
ขาข้างหนึ่งโผล่พ้นผ้าห่ม มือสองข้างยกเหนือศีรษะ ปากเล็กอ้าเล็กน้อย หลับสบายเป็นที่สุด
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"
อยู่ ๆ ก็มีคนมาเคาะประตู