ฮั่วหานถานเต็มไปด้วยสีหน้าปฏิเสธ
ถ้าเจ้าเนื้อน้อยนี่เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองก็ว่าไปอย่าง
แต่นางไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับเขาเลยสักนิด
ลุงจ้าวรู้เข้า ก็ต้องไม่ยอมแน่
ผูเถาพอเลิกเขินอาย ก็ฮึกเหิมขึ้นทันที
“นอนด้วยกันมันผิดตรงไหน? ตอนอยู่ที่วิหารเหลียนฮวา ขนมต้มกลัวความมืดเวลานอนกลางคืน ก็มีพี่ซีคอยอยู่เป็นเพื่อนนอนตลอดเลยนะ!”
“พี่ซียังเล่านิทานกล่อมขนมต้มนอนด้วยล่ะ!”
“ขนมต้มสัญญาว่าจะช่วยจับคนร้ายให้แล้ว แค่ขอให้พี่นอนเป็นเพื่อนหน่อย ทำไมพี่ถึงหูแดงซะอย่างนั้น เหมือนขนมต้มเป็นโจรสวาทยังไงยังงั้น!”
“ขนมต้มเพิ่งสามขวบครึ่งเอง จะมีเจตนาร้ายอะไรได้?”
เด็กน้อยท้าวเอว ยืนหน้าตาห้าวหาญชอบธรรม
จ้าวอวี่โจวมาดูพอดีว่าผูเถาตื่นหรือยัง แต่ไกลก็ได้ยินเด็กน้อยตะโกนเสียงใสปนน้ำนมว่า ‘นอนเป็นเพื่อนขนมต้มหน่อย’
คิ้วชายหนุ่มกระตุกทันที เส้นเลือดบนขมับปูดโปน
เขารีบก้าวเท้าเข้าไปใกล้ เห็นขนมต้มสามขวบของตัวเองยืนอยู่ตรงหน้าฮั่วหานถาน หน้าตาผ่าเผยด้วยพลังหยาง ยืดอกน้อย ๆ พูด “อบรม” ฮั่วหานถานด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้
“ขนมต้มบอกให้นะ คนเราต้องคิดให้สะอาด ให้ใสซื่อ”
“อย่าได้ยินคำว่านอนด้วยกันแล้วคิดว่าเป็นความคิดไม่ดี ขนมต้มเป็นคนแบบนั้นซะที่ไหนกัน?!”
“ขนมต้มไม่ได้โลภหลงรูปโฉมของพี่ ขนมต้มแค่หวังดีกับพี่ล้วน ๆ ให้พี่มานอนเป็นเพื่อน ก็เพราะมีคนจะ... อ๊า ๆ ๆ !!! เจ็บ ๆ ๆ !”