"พี่หานถาน! นายมีชะตาพุทธบุตรด้วยนี่นา!"
เมื่อเห็นฮั่วหานถานที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง เสี่ยวผูเถาก็เหมือนลูกหมาตัวน้อย พุ่งเข้าไปเกาะแล้วมองเขาตาปริบ ๆ: "ชะตาพุทธบุตรเกิดมาสูงส่ง แต่ชีวิตเต็มไปด้วยอุปสรรค และมีเคราะห์ใหญ่ถึงตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ยากจะก้าวผ่านไปได้นัก"
ฮั่วหานถานฟังถึงตรงนี้ แววตาฉายแววเย้ยหยันตัวเอง
แล้วไง?
คำพูดพวกนี้ เขาได้ยินตั้งแต่เด็กจนโต คราวนี้จะต้องฟังอีกครั้งงั้นหรือ?
เด็กหนุ่มก้มตาลง สูดลมหายใจลึก กดความรู้สึกหงุดหงิดในอกไว้
วินาทีต่อมา เสียงเด็กน้อยนุ่มนิ่มก็ดังก้องข้างหูอีกครั้ง "แต่พี่หานถานไม่ต้องกลัวนะ~ ซือฟู่บอกว่า เปลวชะตาเด็กน้อยแรงที่สุดเลย! ขอแค่มีโชควาสนา ต่อให้เป็นชะตาพุทธบุตรที่อายุสั้น ก็เปลี่ยนชะตาสวรรค์ได้จ้ะ!"
"ตอนนี้ โชควาสนาของนายมาแล้ว!"
เด็กน้อยพูดพลางคว้ามือฮั่วหานถานขึ้นมาแนบกับแก้มกลม ๆ ของตัวเอง
เหมือนลูกหมาตัวน้อยที่รอให้ชม มองเขาตาละห้อย
เต็มใบหน้าเขียนว่า: ก็ฉ้านไง! ก็ฉ้านเองไง!
ฮั่วหานถาน: "......"
จะว่าไปก็ใช่ว่าไม่จริง
เนื้อนิ่ม ๆ ของเจ้าเนื้อน้อย ลูบแล้วรู้สึกดีทีเดียว
ฮั่วหานถานอดทนต่อแรงกระตุ้นอยากบีบแก้มนิ่ม ๆ ของผูเถา ค่อย ๆ ดึงมือกลับ หมุนรถเข็น แล้วหันหลังให้เธออีกครั้ง
ผูเถาเห็นเขาเต็มไปด้วยท่าทีต่อต้าน ก็รีบร้อนกระโดดอยู่ตรงหน้า
"ก็ฉ้านไง! โชควาสนาของนายก็คือฉ้านไง!!!"
"ฉ้าน เสี่ยวผูเถา เป็นนักพรตน้อยที่เก่งที่สุดในใต้หล้าที่ซือฟู่ยืนยันด้วยปากตัวเอง! แค่ชะตาพุทธบุตรตัวเดียวจะเป็นอะไรไป? ถึงท่านปู่ยมบาลจะมาล่ามวิญญาณนายเอง ฉ้านเสี่ยวผูเถาก็จะแย่งนายกลับมาจากมือเขาให้ได้!"