จ้าวเจียวเจียวนอนหลับสนิท ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนเรียกข้างหู
เธอพลิกตัวอย่างรำคาญ จู่ ๆ ก็รู้สึกคันที่จมูก
ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ใบหน้าผีสีขาวซีดก็โผล่เข้ามาใกล้
"จ้าว~เจียว~เจียว~ข้า~ตาย~อย่าง~อนาถ~เหลือ~เกิน~"
หน้าผีผมกระเซิงซ่อนอยู่ในความมืด มีเลือดไหลออกจากเจ็ดทวาร ใบหน้าเต็มไปด้วยความแค้นมองมาที่เธอ
มองดี ๆ ก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นผูเถานั่นเอง
"จ้าว~เจียว~เจียว~ทำไม~เธอ~ถึง~ทำร้าย~ข้า~" ผูเถาน้อยในคราบผีแลบลิ้นยาวยื่นออกมา มีเลือดไหลออกจากเจ็ดทวาร จ้องมองเธอด้วยน้ำเสียงอาฆาต
จ้าวเจียวเจียวนิ่งอึ้งไปหนึ่งวินาทีก่อนจะกรีดร้องลั่น: "ผี...ผีน่ะ!!"
ผูเถายื่นมือน้อย ๆ เย็นเฉียบมาจับที่ไหล่ของอีกฝ่าย
แอบบีบจุดสติบนไหล่เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตกใจจนสลบ
"ข้าตายอย่างอนาถเหลือเกิน~" น้ำตาเลือดไหลรินจากดวงตาของผูเถา ใบหน้าซีดขาวเคลื่อนเข้าใกล้ "ถ้าตอนนั้นเธอไม่ร้องงอแงจะหนีออกจากบ้าน ปะป๊าก็คงไม่ต้องไปตามเธอ~"
"ถ้าปะป๊าไม่ไปตามเธอ ข้าก็คงไม่ถูกคนร้ายลักพาตัวไป แล้วต้องมาตายอย่างน่าเวทนา~"
"ไม่ใช่ข้า! ไม่ใช่ข้า!" ไม่ว่าจ้าวเจียวเจียวจะกร่างแค่ไหน เธอก็เป็นแค่เด็กสามสี่ขวบเท่านั้น
เธอตกใจจนตัวสั่นงันงก หดตัวเข้ามุมร้องไห้โฮ
"ไม่ใช่ข้า! ข้าไม่ได้ทำร้ายเธอ!"
"แล้วทำไมเธอถึงชอบรังแกข้าตลอดเลย~" ผูเถามองเธออย่างเย็นเยียบแล้วคลานขึ้นมาบนเตียง
มือน้อย ๆ โบกสะบัด จู่ ๆ ก็เกิดลมเย็นวูบขึ้นในห้อง
จ้าวเจียวเจียวหนาวจนตัวสั่นกระตุก หายใจแทบไม่ออก