คุณนายผู้เฒ่าฮั่วยังนึกไม่ออกว่าเรื่องนี้มันอะไรกันแน่ แต่พอได้ยินฮั่วหรุ่นจือพูดแบบนั้น ก็เดาได้เจ็ดแปดส่วนทันที
“แกหุบปากไปเลยนะ!” คุณนายผู้เฒ่าฮั่วจ้องเขม็งใส่ฮั่วหรุ่นจืออย่างโกรธจัด “ก่อนหน้านี้พวกแกลอบจับกลุ่มรังแกคนอื่นก็เรื่องหนึ่ง! ผูเถาเป็นแขก เป็นหลานสาวของหัวหน้าจ้าว เป็นลูกสาวของหัวหน้ากองจ้าว พวกแก…พวกแกกลับกล้าทำถึงขนาดนี้…”
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วโกรธจนมือสั่นไปหมด
ฮั่วหรุ่นจือเห็นยายตัวเองไม่เข้าข้างพวกตน ก็โกรธจนหน้าแดง “ท่านยาย! นี่ท่านพูดอะไรกัน? พวกเราต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกรังแก ทำไมท่านต้องเข้าข้างไอ้เด็กชั้นต่ำนั่นด้วย!”
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วโกรธจนขำ “แกจะบอกว่า เสี่ยวผูเถามาเป็นแขกที่บ้านเรา แล้วแอบไปรังแกพวกแก ทั้งยังสาดน้ำขี้ใส่พวกแกด้วยงั้นหรือ?”
“ใช่แล้ว!” ฮั่วหรุ่นจือเอ่ยเสียงดัง ‘พวกเราสี่คนพี่น้องเป็นพยานให้กันได้หมด!’
“ตอนแรกนางต่อยพวกเราโดยไร้เหตุผล แล้วยังใช้เวทมนตร์อะไรไม่รู้ โยนอ่างขี้ที่กำลังจะหล่นใส่หัวนาง มาหล่นใส่หัวพวกเราแทน แถมอ่างขี้มันยังระเบิดอีก! สาดขี้ใส่พวกเราเต็มตัว!” ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวพูดพลางร้องไห้ไปด้วย
เสี่ยวผูเถาที่เงียบมาตลอด ในที่สุดก็เอ่ยปากในตอนนี้
เจ้าตัวเล็กเอานิ้วชนกันไปมา ทำหน้าซื่อใส่มองคุณนายผู้เฒ่าฮั่ว “คุณยายฮั่ว หนูไม่รู้ว่าพวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน~!”
“อ่างขี้อะไร? ผูเถาไม่เคยเห็นเลยเจ้าค่ะ!”
“อีกอย่าง พวกเขาพี่น้องสี่คนอยู่ด้วยกัน ต้องสร้างหลักฐานเท็จได้แน่ ถ้าอย่างนี้ หนูกับพี่หานถานก็เป็นพยานให้กันได้ พวกเขาพูดโกหก!”