หวังเชี่ยนพูดจบก็รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง: “ไม่ใช่! พวกแกสี่คนยังจะถูกคนรังแกจนเป็นแบบนี้ได้?!!!”
“อ๊าก!!! แม่! ต้องช่วยหนูคิดบัญชีให้นะ!!!” ฮั่วเชี่ยวเชี่ยวร้องไห้ฟ้อง น้ำตาไหลพราก พออ้าปาก ฟันหน้าก็รั่วลมออกมา: “ก็ไอ้เด็กบ้านนอกที่ชื่อผูเถานั่นแหละ! มันเป็นคนทำให้พวกเรากลายเป็นแบบนี้!”
พูดจบก็โชว์ฟันหน้าบนมือออกมา: “มันยังเตะฟันหน้าหนูหลุดด้วย อ๊าก!!!!”
ฮั่วหรุ่นจือหน้าซีดเป็นสีเขียว อ้วกจนน้ำดีแทบจะแห้งแล้ว
เขาเอามือกุมท้อง เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ด้วยเสียงอ่อนแรง
แต่เขาไม่มีหน้าเล่าเรื่องที่ตัวเองกินอุจจาระออกมา
หวังเชี่ยนพอได้ฟังว่าลูกทั้งสี่ของตัวเองถูกสาดอุจจาระเต็มตัวแถมยังถูกตีจนหน้าบวมเป็นหัวหมู ก็โกรธขึ้นมาทันที
ปาทัพพีในมือทิ้งอย่างแรงแล้วคำราม: “บังอาจจริง! เราเป็นเจ้าของบ้าน เธอเป็นแขก! ในฐานะแขก กล้ามารังแกเจ้าของบ้านอย่างนี้ได้ยังไง!”
“ไป! แม่จะพาพวกแกไปหาท่านย่าและขอความเป็นธรรมให้พวกแกเดี๋ยวนี้!”
สี่หายนะแห่งตระกูลฮั่วฟังจบก็หันมามองหน้ากัน ในตาทั้งสี่คนมีแววตื่นเต้นแบบแผนชั่วร้ายสำเร็จเปล่งประกายขึ้นมาพร้อมกัน
หึ!
คอยดูเถอะ!
ไอ้เด็กบ้านนอกนั่น กล้าทำให้พวกเขากลายเป็นแบบนี้!
เดี๋ยวนางจะได้เจ็บหนักแน่!
เรือนหลัก ภายในห้องโถงกลาง
คุณนายผู้เฒ่าฮั่วและคุณนายจ้าวนั่งอยู่บนที่นั่งเจ้าบ้าน คุยกันอย่างสนุกสนาน
ท่านอาสองฮั่วแห่งครอบครัวของพี่ชายรองนั่งอยู่ข้าง ๆ
จ้าวอวี่โจวนั่งอยู่ทางด้านซ้าย มือถือถ้วยชา เหม่อลอยเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กน้อยตรวจสอบได้ยังไงบ้างแล้ว ราบรื่นดีหรือเปล่า