คำพูดของฮั่วหรุ่นจือทำให้ภายในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ
พริบตาต่อมา เสียงตกตะลึงของหวังเชี่ยนก็ดังขึ้น "แกว่าอะไรนะ? เธอยังบังคับให้แกกินขี้อีกเหรอ?!!!!"
ไม่พูดก็แล้วไป พอพูดขึ้นมา สี่พี่น้องตระกูลฮั่วก็หวนนึกถึงภาพอันน่าขยะแขยงนั้นอีกครั้ง
ทั้งสี่คนแทบจะพร้อมใจกันยกมือปิดปาก แล้วพากันขย้อนออกมาทั้งน้ำตา
แต่พวกเขาอาเจียนจนท้องว่างเปล่าหมดแล้ว ไม่มีอะไรให้ขย้อนออกมาอีก
หวังเชี่ยนเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ มองดูเด็กทั้งสี่ที่กำลังขย้อนแห้งๆ อยู่ แล้วหันไปจ้องเสี่ยวผูเถาด้วยแววตาโกรธแค้น "ลูกฉันไปล่วงเกินอะไรเธอ? ทำไมเธอถึงใจร้ายได้ถึงเพียงนี้ ถึงกับบังคับให้เขากินขี้!"
เสี่ยวผูเถายังคงทำหน้าอมทุกข์ กระพริบตาโตปริบๆ อย่างใสซื่อ "ข้าไม่ได้ทำ! พวกเขากล่าวหาข้า พูดโกหก!"
เหอะ!
ก็ก่อนหน้านี้พวกมันชอบกลับดำเป็นขาว รังแกพี่หานถานไม่ใช่หรือไง?
วันนี้นางก็จะเอาคืนด้วยไม้เบื่อไม้เมา
ให้พวกมันรู้ซะบ้าง ว่าอะไรคือความเจ็บปวดที่พูดออกไปไม่ได้!
เหอะ!
โมโหตายเลย!
ส่วนฮั่วหรุ่นจือและน้องๆ ทั้งสี่คนนั้น โมโหแทบขาดใจตายจริงๆ
พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ต่อให้ไปฟ้องต่อหน้าพ่อและย่าของนางแล้ว นางก็ยังหน้าด้านๆ โกหกได้อีก!
"แก! แกมันเด็กขี้โกหก!" ฮั่วหรุ่นจือโกรธจนสั่นไปทั้งตัว ชี้นิ้วด่าต่อหน้าเสี่ยวผูเถา "แกเป็นลูกศิษย์สำนักเต๋า ยังโกหกหลอกลวงผู้อื่น ไม่กลัวผลกรรมตามสนองหรือไง!"